ΤΑ' ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

κατ σάρκα Περιτομ το Κυρίου κα Θεο κα Σωτρος μν ησο Χριστο, κα Μνήμη το ν γίοις Πατρς μν Βασιλείου το Μεγάλου.

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

 

Μεττν Προοιμιακόν, στιχολογομεν τν α' στάσιν τοῦ, Μακάριος νήρ. Ες δτ "Κύριε κέκραξα" στμεν Στίχους ς' καψάλλομεν τς ορτς γ' κατοῦ Ἁγίου γ'.

Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τς ορτς.

χος πλ. δ'

Συγκαταβαίνων Σωτήρ, τγένει τν νθρώπων, κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν, οκ βδελύξατο σαρκς τν περιτομήν, ὁ ὀκταήμερος καττν Μητέρα, ὁ ἄναρχος καττν Πατέρα. Ατπιστοβοήσωμεν. Σεἶ ὁ Θες μν, ἐλέησον μς. (Δς)

ατς

Οκ πσχύνθη πανάγαθος Θεός, τς σαρκς τν περιτομν ποτμηθναι, ἀλλ' ἔδωκεν αυτόν, τύπον καὶ ὑπογραμμόν, πσι πρς σωτηρίαν· γρ τοΝόμου Ποιητής, τά τοΝόμου κπληροῖ, κατν προφητν τκηρυχθέντα περατοῦ, ὁ πάντα περιέχων δρακί, καὶ ἐν σπαργάνοις εληθείς, Κύριε δόξα σοι.

ΣτιχηρΠροσόμοια τοῦ Ἁγίου.

χος δ'

Ὁ ἐξ ψίστου κληθες ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Ὁ ἐπωνύμως κληθες τς βασιλείας, ὅτε τβασίλειον σὺ Ἱεράτευμα, τό του Χριστοῦ ἔθνος γιον, φιλοσοφίᾳ, καὶ ἐπιστήμη Πάτερ ποίμανας, τότε διαδήματι, σκατεκόσμησε, τς βασιλείας Βασίλειε, βασιλευόντων, ὁ βασιλεύων καπάντων Κύριος, ὁ ττεκόντι συννοούμενος ϊδίως Υἱὸς κασυνάναρχος· ν κέτευε σσαι, καφωτίσαι τάς ψυχς μν.

 

εραρχίας στολας γλαϊσμένος, χαίρων νεκήρυξας τ Εαγγέλιον, τς βασιλείας Βασίλειε, ρθοδοξίας, τ κκλησί βλύσας διδάγματα, ος νν φωτιζόμενοι, μίαν Θεότητα, τν ν Πατρ παντοκράτορι, μονογενε τε, το Θεο Λόγ κα θεί Πνεύματι, θεολογομεν κα δοξάζομεν, ν Προσώποις Τρισν διαίρετον, ν κέτευε σσαι, κα φωτίσαι τάς ψυχς μν.

 

ορανίαις συνν χοροστασίαις, κα συναυλιζόμενος Πάτερ Βασίλειε, ν κα τν βίον ζήλωσας, τ λαμπροτάτ, ελικρινεί τς πολιτείας σου, τι μετ σώματος ναστρεφόμενος, τος π γς ς τις σαρκος· τος ντρυφντας, τς θεοπνεύστου διδασκαλίας σου, κ τν κινδύνων, κα το σκότους τς γνωσίας, Χριστν τν Θεν μν, καθικέτευε σσαι, κα φωτίσαι τάς ψυχς μν.

Δόξα... Ἦχος πλ. δ' νατολίου

Σοφίας ραστς γενόμενος σιε, καπάντων τν ντων, τν πρς Θεν προκρίνας συμβίωσιν, μελέτην θανάτου, εκότως τβίκατέλιπες· τγρ σαρκς πάθη, ἐγκρατείας πόνοις, σεαυτπεριελόμενος, καθείου μελέτΝόμου, ἀδούλωτον τς ψυχς τηρήσας τὸ ἀξίωμα, ἀρετς περιουσίᾳ, ὅλον τς σαρκς τφρόνημα, καθυπέταξας τπνεύματι· δισάρκα μισήσας, κακόσμον κακοσμοκράτορα, παριστάμενος τΧριστῷ, ατησαι τας ψυχας μν τμέγα λεος.

Κανν... ὁ ατς

Συγκαταβαίνων Σωτήρ, τγένει τν νθρώπων, κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν· οκ βδελύξατο σαρκς τν περιτομήν, ὁ ὀκταήμερος καττν Μητέρα, ὁ ἄναρχος καττν Πατέρα. Ατπιστοβοήσωμεν. Σεἶ ὁ Θες μν, ἐλέησον μς.

 

Εσοδος, τΠροκείμενον τς μέρας, κατὰ Ἀναγνώσματα.

 

Γενέσεως τὸ Ἀνάγνωσμα

(Κεφ. 17, 1-14)

φθη Κύριος τῷ Ἄβραμ, καεπεν ατῷ. Ἐγεμι Θεός σου, εαρέστει ναντίον μοκαγίνου μεμπτος. Καθήσομαι τν διαθήκην μου νμέσον μοῦ, καὶ ἀνμέσον σοῦ, καπληθυνσε σφδρα· καὶ ἔσπατρ πλήθους θνν. Καοκληθήσεται τὸ ὄνομά σου βραμ, ἀλλ' ἔσται τὸ ὄνομά σου βραάμ, ὅτι πατέρα πολλν θνν τέθεικσε. Κααξανσε σφόδρα σφόδρα, καθήσω σε ες θνη, καΒασιλες κ σοῦ ἐξελεύσονται. Καστήσω τν διαθήκην μου νμέσον μοῦ, καὶ ἀνμέσον σοῦ, καὶ ἀνμέσον τοσπέρματός σου μετσες τάς γενες ατν, ες διαθήκην αώνιον, καὶ ἔσομαι ατος Θεός. Καὶ ἔπεσεν βραμ ππρόσωπον ατοῦ, καπροσεκύνησε τΚυρίῳ. Καεπεν Θες πρς βραάμ· Σδτν διαθήκην μου διατηρήσεις, σὺ, κατσπέρμα σου μετσες τάς γενες ατν. Καατη διαθήκη, ἣν διατηρήσεις νμέσον μοῦ, καὶ ἀνμσον τοσπέρματός σου μετσες τάς γενες ατν. Περιτμηθήσεται μν πν ρσενικόν, καπεριτμηθήσεσθε τν σάρκα τς κροβυστίας μν, καὶ ἔσται σημεον διαθήκης νά μέσον μοκαὶ ὑμν. Καπαιδίον κτὼ ἡμερν, περιτμηθήσεται μν πν ρσενικν ες τάς γενες μν. Καὶ ἀπερίτμητον ρσεν, ὃ οπεριτμηθήσεται τν σάρκα τς κροβυστίας ατοτῇ ἡμέρτῇ ὀγδόῃ, ἐξολοθρευθήσεται ψυχὴ ἐκείνη κ τογένους ατς, ὅτι τν διαθήκην μου διεσκέδασε.

 

Παροιμιν τὸ Ἀνάγνωσμα

(Κεφ. 8, 22-30)

Κύριος κτισμε ρχν δν ατοες ργα ατοῦ. Πρτοαἰῶνος θεμελίωσέ με, ἐν ρχπρτοτν γν ποισαι. Καπρτοτάς βύσσους ποισαι, πρτοπροελθεν τάς πηγς τν δάτων. Πρτοῦ ὂρη δρασθναι, πρδπάντων τν βουνν γεννμε. Κύριος ποίησε χώρας καὶ ἀοικήτους, καὶ ἄκρα οκούμενα τς π' ορανόν.νίκα τοίμαζε τν ορανόν, συμπαρήμην ατῷ, καὶ ὅτε φώριζε τν αυτοθρόνον π' ἀνέμων. Ἡνίκα σχυρὰ ἐποίει τὰ ἄνω νέφη, καὶ ὡς σφαλες τίθει πηγς τς π' ορανόν, ἐν ττιθέναι τθαλάσσῃ ἀκριβασμν ατοῦ, καὶ ὕδατα οπαρελεύσεται στόμα ατοῦ, καὶ ἰσχυρὰ ἐποίει τθεμέλια τς γς, ἤμην παρατῷ ἁρμόζουσα. Ἐγὼ ἤμην, ᾗ προσέχαιρε, καθ' ἡμέραν δεφραινόμην ν προσώπατοῦ ἐν παντκαιρῷ.

 

Σοφίας Σολομντος τὸ Ἀνάγνωσμα

(Ἐκλογὴ)

Στόμα δικαίου ποστάζει σοφίαν, χείλη δὲ ἀνδρν πίστανται χριτας. Στόμα σοφν μελετσοφίαν, δικαιοσύνη δὲ ῥύεται ατος κ θανάτου. Τελευτήσαντος νδρς δικαίου, οκ λλυται λπίς· υἱὸς γρ δίκαιος γεννται ες ζωήν, καὶ ἐν γαθος ατοκαρπν δικαιοσύνης τρυγήσει. Φς δικαίοις διπαντός, καπαρΚυρίου ερήσουσι χάριν καδόξαν. Γλσσα σοφν καλὰ ἐπίσταται, καὶ ἐν καρδίατν ναπαύσεται σοφία.γαπΚύριος σίας καρδίας, δεκτοδατπάντες μωμοι ν δῷ. Σοφία Κυρίου φωτιεπρόσωπον συνετο· φθάνει γρ τος πιθυμοντας ατήν, πρτογνωσθναι, καεχερς θεωρεται πτν γαπώντων ατήν. Ὁ ὀρθρίσας πρς ατήν, οκοπιάσει, καὶ ὁ ἀγρυπνήσας δι' ατήν, ταχέως μέριμνος σται. τι τος ξίους ατς ατπεριέρχεται ζητοσα, καὶ ἐν τας τρίβοις φαντάζεται ατος εμενς. Σοφίας οκατισχύσει ποτκακία. Διτατα καὶ ἐραστς γενόμην τοκάλλους ατς, καὶ ἐφίλησα ταύτην, καὶ ἐξεζήτησα κ νεότητός μου, καὶ ἐζήτησα νύμφην γαγέσθαι μαυτῷ.τι πάντων Δεσπότης γάπησεν ατήν· μύστις γάρ στι τς του Θεοῦ ἐπιστήμης, κααρετς τν ργων ατοῦ, οπόνοι ατς εσν ρεταί, σωφροσύνην δκαφρόνησιν ατη διδάσκει, δικαιοσύνην καὶ ἀνδρείαν, ὧν χρησιμώτερον οδέν στιν ν βίῳ ἀνθρώποις. Εδκαπολυπειρίαν ποθετις, οδε τὰ ἀρχαα κατμέλλοντα εκάζειν, ἐπίσταται στροφς λόγων καλύσεις ανιγμάτων, σημεα κατέρατα προγινώσκει, καὶ ἐκβάσεις καιρν καχρόνων, καπσι σύμβουλός στιν γαθή.τι θανασία στν ν ατῇ, καεκλεια ν κοινωνίλόγων ατς. Διτοτο νέτυχον τΚυρίῳ, καὶ ἐδεήθην ατοῦ, καεπον ξ λης μου τς καρδίας· ΘεΠατέρων, καΚύριε τοῦ ἐλέους, ὁ ποιήσας τπάντα ν λόγσου, κατσοφίσου κατασκευάσας τν νθρωπον, ἵνα δεσπόζτν πσογενομένων κτισμάτων, καδιέπτν κόσμον ν σιότητι καδικαιοσύνῃ, δός μοι τν τν σν θρόνων πάρεδρον σοφίαν, καμμε ποδοκιμάσς κ παίδων σου· τι γδολος σός, καυἱὸς τς παιδίσκης σου. Ἐξαπόστειλον ατν ξ γίου κατοικητηρίου σου, καὶ ἀπθρόνου δόξης σου, ἵνα συμπαροσά μοι διδάξμε, τεάρεστόν στι παρσοί· καὶ ὁδηγήσει με ν γνώσει, καφυλάξει μὲ ἐν τδόξατς. Λογισμογρ θνητν πάντες δειλοί, καὶ ἐπισφαλες αἱ ἐπίνοιαι ατν.

 

Ες τν Λιτήν, Στιχηρὰ Ἰδιόμελα.

χος γ' Γερμανο

Χριστν εσοικισάμενος ν τψυχσου, διτς καθαρς σου πολιτείας, τν πηγν τς ζως, Ἱεροφάντα Βασίλειε, ποταμος νέβλυσας δογμάτων εσεβν τοκουμένῃ, ἐξ ν ποτιζόμενος πιστς τς κκλησίας λαός, καρπν χειλέων μολογούντων, τν χάριν προσφέρει τδοξάσαντι τν μνήμην σου, ες αἰῶνα αἰῶνος.

ατς

Μύρον κκενωθν πσοτς χάριτος, ἔχρισέ σε ερουργσαι τΕαγγέλιον τς βασιλείας τν ορανν, Βασίλειε Θεοφάντορ· τοΧριστογρ εωδία γενόμενος, τς σμς τς γνώσεως ατοῦ, τν οκουμένην πλήρωσας· διτάς φωνς τν οκετν σου εμενς δεχόμενος, ατησαι μν τος τιμσι σε, τμέγα λεος,

Βύζαντος, ὁ ατς

Τν ερατικν στολν μπεχόμενος, Τριάδος πέρμαχε Βασίλειε, θρόνπαρέστης δικαστικῷ, προκινδυνεύων τς πίστεως, καὶ ἀθλητικν νστασιν πιδειξάμενος, θυμν πάρχου κατσχυνας, θρασυνομένου τκράτει τς σεβείας, κασπλάγχνων κτομν πειλοντος, προθύμως τατα προέκρινας, καΜάρτυς γενόμενος τπροαιρέσει, τν στέφανον νεδήσω τς νίκης παρΧριστοῦ, τοῦ ἔχοντος τμέγα λεος.

Δόξα... Ἦχος πλ. β'

ξεχύθη χάρις ν χείλεσί σου, Ὅσιε Πάτερ, καγέγονας ποιμν τς του Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διδάσκων τλογικπρόβατα, πιστεύειν ες Τριάδα μοούσιον, ἐν μιΘεότητι.

Κανν...

τς ορτς, Ἦχος πλ. δ'

Συγκαταβαίνων Σωτήρ, τγένει τν νθρώπων, κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν, οκ βδελύξατο σαρκς τν περιτομήν, ὁ ὀκταήμερος καττν Μητέρα, ὁ ἄναρχος καττν Πατέρα. Ατπιστοβοήσωμεν. Σεἶ ὁ Θες μν, ἐλέησον μς.

 

πστιχα Στιχηρ διόμελα

χος α' Βυζαντος

θεία κα ερ τς Χριστο κκλησίας μέλισσα, Βασίλειε παμμακάριστε· σ γρ το θείου πόθου τ κέντρ, σεαυτν καθοπλίσας, τν θεοστυγν αρέσεων τάς βλασφημίας κατέτρωσας· κα τας ψυχας τν πιστν εσεβείας τν γλυκασμν θησαύρισας· κα νν τος θείους λειμνας, τς κηράτου διερχόμενος νομς, μνημόνευε κα μν, παρεστς τν Τριάδα τν μοούσιον.

ατς

Στιχ. Τστόμα μου λαλήσει σοφίαν, καὶ ἡ μελέτη τς καρδίας μου σύνεσιν.

Βασιλείου Μοναχο

Πάντων τν γίων νεμάξω τάς ρετάς, Πατρ μν Βασίλειε, Μωϋσέως τπρον, Ἠλιοτν ζλον, Πέτρου τν μολογίαν, Ἰωάννου τν Θεολογίαν, ὡς Παλος κβον οκ παύσω. Τς σθενεῖ, καοκ σθενῶ; τς σκανδαλίζεται, καοκ γπυρομαι; Ὅθεν σν ατος αλιζόμενος, ἱκέτευε σωθναι τάς ψυχς μν.

χος β'

Στιχ. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν, καὶ ἡ γλσσα ατολαλήσει κρίσιν.

ωάννου Μοναχο

Τν ντων κμελετήσας τν φύσιν, καπάντων περισκοπήσας τὸ ἄστατον, μόνον ερες κίνητον, τν περουσίως ντα Δημιουργν τοπαντός, ᾧ καμλλον προσθέμενος, τν οκ ντων τν πόθον πέρριψας. Πρέσβευε καὶ ἡμς τοθείου πόθου τυχεν, Ἱεροφάντα Βασίλειε.

Δόξα... Ἦχος πλ. β'

τν χάριν τν θαυμάτων ορανόθεν κομισάμενος, κατν πλάνην τν εδώλων στηλιτεύσας ν τος δόγμασιν, Ἀρχιερέων πάρχεις δόξα καὶ ἑδραίωμα, παμμακάριστε Βασίλειε, καπάντων τν Πατέρων διδασκαλίας πόδειγμα. Παρρησίαν χων πρς Χριστόν, ατν κέτευε, σωθναι τάς ψυχς μν.

Κανν... Ἦχος πλ. δ'

Οκ πσχύνθη πανάγαθος Θεός, τς σαρκς τν Περιτομν ποτμηθναι, ἀλλ' ἔδωκεν αυτόν, τύπον καὶ ὑπογραμμόν, πσι πρς σωτηρίαν· γρ τοΝόμου ποιητής, τά του Νόμου κπληροῖ, κατν Προφητν τκηρυχθέντα περατοῦ.πάντα περιέχων δρακί, καὶ ἐν σπαργάνοις εληθείς, Κύριε δόξα σοι.

 

πολυτίκιον το γίου χος α'

Ες πσαν τν γν ξλθεν φθόγγος σου, ς δεξαμένην τν λόγον σου, δι' ο θεοπρεπς δογμάτισας, τν φύσιν τν ντων τράνωσας, τ τν νθρώπων θη κατεκόσμησας, Βασίλειον εράτευμα, Πάτερ σιε, Χριστν τν Θεν κέτευε, δωρήσασθαι μν τ μέγα λεος.

τερον τς ορτς, ατς

Μορφν ναλλοιώτως νθρωπίνην προσέλαβες, Θες ν κατ' οσίαν, πολυεύσπλαγχνε Κύριε· κα Νόμον κπληρν, περιτομήν, θελήσει καταδέχ σαρκικήν, πως παύσς τ σκιώδη, κα περιέλς τ κάλυμμα τν παθν μν. Δόξα τῇ ἀγαθότητι τσῇ, δόξτεσπλαγχνίσου, δόξα τῇ ἀνεκφράστΛόγε συγκαταβάσει σου.

 

Καὶ Ἀπόλυσις

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Μεττν α' Στιχολογίαν

Κάθισμα χος πλ. α'

Τν συνάναρχον Λόγον ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

ς βασίλειον κόσμον τς κκλησίας Χριστοῦ, τν Βασίλειον πάντες νευφημήσωμεν, τν δογμάτων θησαυρν τν νέκλειπτον· διτούτων γρ ατός, ἐξεπαίδευσεν μς, Τριάδα σέβειν γίαν, ἡνωμένην μν τοσίᾳ, διαιρετν δτας ποστάσεσι.

Δόξα... Ἦχος α'

Τν τάφον σου Σωτρ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Βασίλειε σοφέ, παρεστς τΤριάδι, ἱκέτευε λαβεν, ἐν μέρτς δίκης, ἡμς τος μνοντας σε, κατιμντας τν μνήμην σου, χάριν λεος, καὶ ἱλασμν τν πταισμάτων, ὅπως στόματι, δοξάζωμεν κακαρδίᾳ, τν μόνον φιλάνθρωπον.

Κανν... τς ορτς, ὅμοιον

πάντων Ποιητής, καΔεσπότης τοκόσμου, ὁ ὢν σν τΠατρί, κατ Πνεύματι νω, ὡς βρέφος περιτέμνεται, ἐπγς κταήμερος. Ὄντως θεά τε, καθαυμαστσου τὰ ἔργα! σ γρ Δεσπότα, ὑπρ μν περιτέμνῃ, ὡς ν Νόμου πλήρωμα.

 

Μεττν β' Στιχολογίαν

Κάθισμα χος πλ. δ'

Τν Σοφίαν καΛόγον ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Τς ρρήτου σοφίας θεοπρεπς, ἑξαντλήσας τν πλοτον τν μυστικόν, πσιν θησαύρισας, ὀρθοδοξίας τνάματα, τν μν πιστν τάς καρδίας, ἐνθέως εφραίνοντα, τν δὲ ἀπίστων τδόγματα, ἀξίως βυθίζοντα.θεν δι' ἀμφοτέρων, εσεβείας δρσιν, ἐδείχθης ήττητος, τς Τριάδος πέρμαχος, Ἱεράρχα Βασίλειε, πρέσβευε ΧρισττΘεῷ, τν πταισμάτων φεσιν δωρήσασθαι, τος ορτάζουσι πόθῳ, τν γίαν μνήμην σου.

 

Δόξα... τ ατ

 

Κα νν... τς ορτς χος δ'

ς πάρχων βυσσος, φιλανθρωπίας, νεδύσω Δεσπότα, μορφν το δούλου, κα σαρκί, περιετμήθης δωρούμενος, νθρώποις πσι, τ μέγα σου λεος.

 

Μεττν Πολυέλεον, τοῦ Ἁγίου.

χος πλ. δ'

Τν Σοφίαν καΛόγον ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Τδυνάμει τν λόγων τν θεϊκν, καθελν τάς αρέσεις τάς ζοφεράς, πάντα τφρυάγματα, τοῦ Ἀρείου βύθισας· τος γρ βροτος τΠνεμα, Θεν νεκήρυξας, κατν χειρν κτάσει, ἐχθρος θανάτωσας, πσαν κδιώξας, Σαβελλίου λατρείαν, καπάντα φρονήματα, Νεστορίου κατήργησας. Ἱεράρχα Βασίλειε, πρέσβευε ΧρισττΘεῷ, τν πταισμάτων φεσιν δωρήσασθαι, τος ορτάζουσι πόθῳ, τν γίαν μνήμην σου.

Δόξα... ὅμοιον

τν λόγων σου χάρις τν θεϊκν, καδογμάτων τὸ ὕψος τμυστικόν, θείας μν γέγονεν, ἀναβάσεως κλμαξ· πνευματικν γρ Πάτερ, κτησάμενος σάλπιγγα, ἐν ατῇ ἐκήρυξας, τθεα διδάγματα. Ὅθεν καες τόπον, κατεσκήνωσας χλόης, μισθος τν γώνων σου, κομισάμενος σιε. Ἱεράρχα Βασίλειε, πρέσβευε ΧρισττΘεῷ, τν πταισμάτων φεσιν δωρήσασθαι, τος ορτάζουσι πόθῳ, τν γίαν μνήμην σου.

Κανν... Θεοτοκίον, ὅμοιον

τν λων Δεσπότης καΠοιητής, ἐξ χράντου σου μήτρας σάρκα λαβών, προστάτιν σε δειξε, τν νθρώπων Πανάμωμε· διτοτο πάντες, πρς σε καταφεύγομεν, ἱλασμν πταισμάτων, ατούμενοι Δέσποινα, κααωνιζούσης, λυτρωθναι βασάνου, καπάσης κακώσεως, τοδεινοκοσμοκράτορος· διτοτο βομέν σοι. Πρέσβευε τσΥἱῷ καΘεῷ, τν πταισμάτων φεσιν δωρήσασθαι, τος προσκυνοσιν ν πίστει, τν πανάγιον τόκον σου.

 

Τ α' ντίφωνον το δ' χου.

ντίφωνον Α'

κ νεότητός μου πολλ πολεμε μ πάθη, λλ' ατς ντιλαβο, κα σσον Σωτήρ μου.

Ο μισοντες Σιών, ασχύνθητε π το Κυρίου· ς χόρτος γάρ, πυρ σεσθε πεξηραμμένοι.

Δόξα...

γί Πνεύματι, πσα ψυχ ζωοται, κα καθάρσει ψοται λαμπρύνεται, τ τριαδικ Μονάδι εροκρυφίως.

Κα νν...

γί Πνεύματι, ναβλύζει τ τς χάριτος εθρα, ρδεύοντα, πασαν τν κτίσιν πρς ζωογονίαν.

 

Προκείμενον χος δ'

Τστόμα μου λαλήσει σοφίαν, καὶ ἡ μελέτη τς καρδίας μου σύνεσιν.

Στίχος.κούσατε τατα, πάντα τὰ Ἔθνη, ἐνωτίσασθε πάντες οκατοικοντες τοκουμένῃ.

 

Πσα πνο

 

ΤΕαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην Επεν Κύριος, ὁ μεσερχόμενος...

 

Ν'

 

Δόξα... Τας του εράρχου...

Κανν... Τας τς Θεοτόκου...

 

Ετα τὸ Ἰδιόμελον, Ἦχος πλ. β'

ξεχύθη χάρις ν χείλεσί σου, Ὅσιε Πάτερ, καγέγονας ποιμν τς του Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διδάσκων τλογικπρόβατα, πιστεύειν ες Τριάδα μοούσιον, ἐν μιΘεότητι.

 

Κανν τς ορτς κα το γίου.

 

Κανν τς ορτς.

Ποίημα Στεφάνου.

 

δα' χος β'

Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Δετε λαοί, ᾄσωμεν σμα ΧρισττΘεῷ, τδιελόντι θάλασσαν, καὶ ὁδηγήσαντι, τν λαν ν νκε, δουλείας Αγυπτίων, ὅτι δεδόξασται».

 

γδόας, φέρουσα τύπον το μέλλοντος, τ σ Χριστ λαμπρύνεται, κα γιάζεται, κουσί πτωχεί· ν ταύτ γρ νομίμως, περιετμήθης σαρκί.

 

Περιτομήν, δέχεται τ γδοάδι Χριστός, τς αυτο γεννήσεως· κα ταύτης σήμερον, τν σκιν καταστέλλει, τ φς ξανατέλλων, τς νέας χάριτος.

 

Το γίου, ατς

Ποίημα ωάννου το Δαμασκηνο

Σοτν φωνήν, ἔδει παρεναι Βασίλειε, τος γχειρεν θέλουσι, τος γκωμίοις σου, ἀλλΠάτερ συγγνώμων, γενόμενος τν χάριν, νέμοις φθόνως μν.

 

Τ μπαθές, σκίρτημα τς τυραννούσης σαρκός, φιλοσοφίας ρωτι, παιδαγώγησας· δι ν κηράτοις, αλίζ βασιλείοις, Πάτερ Βασίλειε.

 

Τν ρετν, σ τν τραχεαν βαδίσας δόν, π τν λείαν φθασας, κα στασίαστον, τν οράνιον βάσιν, κα πσιν νεδείχθης, τύπος Βασίλειε.

 

Τ τς ψυχς, πάθη χρησίμως Βασίλειε, μα δ κα το σώματος, ν τ το Πνεύματος, περιέτεμες ξίφει· σαυτν δέ, τ Δεσπότ, θμα προσήνεγκας.

 

Σ γεγονώς, μύστης ρρήτων Βασίλειε, τό του Χριστο βασίλειον, μυσταγώγησας, εράτευμα Πάτερ, σαφς τ τς Τριάδος, φς παστράψας μν.

Θεοτοκίον

Τς ξειπεν, σο κατ' ξίαν δυνήσεται, τν πρ λόγον σύλληψιν; Θεν γρ τέτοκας, ν σαρκ Παναγία, μν πιφανέντα Σωτρα πάντων μν.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Βυθοῦ ἀνεκάλυψε πυθμένα καδιξηρς οκείους λκει, ἐν ατκατακαλύψας ντιπάλους, ὁ κραταιός, ἐν πολέμοις Κύριος, ὅτι δεδόξασται».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Στίβει θαλάσσης, κυματούμενον σάλον,

πειρον αθις, Ἰσραλ δεδειγμένον,

Μέλας δπόντος, τριστάτας Αγυπτίων,

κρυψεν ρδην, ὑδατόστρωτος τάφος,

ώμκραταιᾷ, δεξις τοΔεσπότου».

 

δγ' Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Στερέωσον μς ν σοΚύριε, ὁ ξύλνεκρώσας τν μαρτίαν, κατν φόβον σου μφύτευσον, ες τάς καρδίας μν τν μνούντων σε».

 

λόγος σαρκωθες περούσιος, ες λξιν το Νόμου περιετμήθη, παρχς δ θείας χάριτος, κα ζως κηράτου μν δέδωκε.

 

Το Νόμου πληρωτς ς οκ ντίθεος, πάρχων Χριστς σεσαρκωμένος, νεδείχθη κα ξίωσεν, κών περιτμηθναι κταήμερος.

 

Τοῦ Ἁγίου, ὁ ατς

Παιδείας γεγονς πάσης μπλεως, ομόνον τς κάτω καπατουμένης πολλμλλον δτς κρείττονος νεδείχθης τκόσμφς Βασίλειε.

 

Τ φόβ το Κυρίου στοιχειούμενος· ρχ γρ σοφίας, οτος πάρχει, τ φιλί τς μείνονος, πτερώθης σοφίας Βασίλειε.

 

Βασίλειε σοφς πέβης πράξεως, κα πρξιν πίβασιν θεωρίας, θειοτέρας πιδέδειξαι, κα τν ντων τν γνσιν μυήθης σαφς.

 

Συνέδραμε Χριστο κα συνεξέλαμψεν, μνήμη σου Πάτερ τος γενεθλίοις, ν τ φραστον μυστήριον, τας σας διδασκαλίαις φανέρωσας.

Θεοτοκίον

σπόρως ν γαστρΘεν συνέλαβες, κατίκτεις φράστως σεσαρκωμένον, ες ν βλέπειν οτολμσιν γνή, ορανν αΔυνάμεις ειπάρθενε.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἰσχν διδος τος Βασιλεσιν μν Κύριος, κακέρας χριστν ατοῦ ὑψν, Παρθένου ποτίκτεται· μολεδπρς τΒάπτισμα, διπιστοβοήσωμεν· οκ στιν γιος, ὡς Θες μν, καοκ στιν δίκαιος πλν σου Κύριε».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ὅσοι παλαιν κλελύμεθα βρόχων,

Βορν λεόντων συντεθλασμένων μύλας,

γαλλιμεν, καπλατύνωμεν στόμα,

Λόγπλέκοντες κ λόγων μελδίαν,

τν πρς μς δεται δωρημάτων».

 

Κάθισμα χος πλ. δ'

Τν Σοφίαν καλόγον ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

ξανοίξας τστόμα λόγΘεοῦ, ἐξηρεύξω σοφίαν κρυξ φωτός, καφρόνημα νθεον, τοκουμένκατέσπειρας· τν γρ Πατέρων ντως, κυρώσας τδόγματα, κατΠαλον φθης, τς πίστεως πρόμαχος· θεν καὶ Ἀγγέλων, συμπολίτης πάρχεις, κατούτων συνόμιλος, ἀνεδείχθης μακάριε, Θεοφάντορ Βασίλειε, πρέσβευε ΧρισττΘεῷ, τν πταισμάτων φεσιν δωρήσασθαι, τος ορτάζουσι πόθῳ, τν γίαν μνήμην σου.

Δόξα... Ἦχος γ' Θείας πίστεως ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Πσαν ρδευσας τν οκουμένην, ὥσπερ δασι τας διδαχας σου, τς εσεβείας νσπείρας τδόγματα· τς ζως γρ πηγὴ ὁ Χριστς ν σοί, ἐπανεπαύσατο ντως Βασίλειε, ὃν κέτευε, ὡς παρρησίαν κεκτημένος θεόπνευστε, δωρήσασθαι μν τμέγα λεος.

Κανν... Ἡ Παρθένος σήμερον ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

τν λων Κύριος, περιτομν πομένει, καβροτν τπταίσματα, ὡς γαθς περιτέμνει δίδωσι τν σωτηρίαν σήμερον κόσμ χαίρει δὲ ἐν τος ψίστοις καὶ ὁ του Κτίστου, Ἱεράρχης καφωσφόρος, ὁ θεος μύστης ΧριστοΒασίλειος.

 

δδ' Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Εσακήκοα Κύριε, τν κον τς σς οκονομίας, καὶ ἐδόξασά σε μόνε φιλάνθρωπε».

 

Περιτέμνεσθαι πέπαυται φ ο Χριστς κν περιετμήθη, τν θνν τ πλήθη, σζων τ χάριτι.

 

Τήν του μέλλοντος ληκτον, ἡ ὀγδόας ζων ξεικονίζει, ἐν ᾗ ὁ Δεσπότης, περιετμήθη Χριστός.

 

Τοῦ Ἁγίου, ὁ ατς

Καλλωπίζεται σπερ, ττόκΧριστοῦ, ἡ Νύμφη κκλησία, οτω κατμνήμσου Παμμακάριστε.

 

Σεμνυνόμενος τέκνον, πάρχειν Θεο, θεότητα ες κτίσιν, εσεβς Βασίλειε ο κατήγαγες.

 

ταπείνωτος φθης, Θε συμμαχν, Βασίλειε πσι, τ ατο προστάγματι ταπεινούμενος.

 

Τ κκλησί δέδοσαι, παρ Θεο χαράκωμα, κα τεχος χυρόν, Βασίλειε παμμακάριστε.

 

Τος ντιθέοις πέλεκυς, κκοπτικός, κα πρ καταναλίσκον, τν πάτην φθης Πάτερ Βασίλειε.

Θεοτοκίον

Δυσωπομέν σε χραντε, τν Θεν σπόρως συλλαβοσα, το ε πρεσβεύειν πρ τν δούλων σου.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«κήκοε Κύριε φωνς σου, ν επας, Φων βοντος ν ρήμ, τε βρόντησας πολλν π δάτων, τ σ μαρτυρούμενος Υἱῷ, λος γεγονς το παρόντος, Πνεύματος δ βόησε· Σ ε Χριστός, Θεο Σοφία κα Δύναμις».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Πυρσκαθαρθες μυστικς θεωρίας,

μνν Προφήτης τν βροτν καινουργίαν,

ήγνυσι γρυν, Πνεύματι κροτουμένην,

Σρκωσιν μφαίνουσαν ρρήτου Λόγου,

τν δυναστν τκράτη συνετρίβη».

 

δή ε' Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ὁ του φωτς χορηγός, κατν αώνων ποιητς Κύριος, ἐν τφωττν σν προσταγμάτων, ὁδήγησον μς· κτός σου γρ λλον, Θεν ογινώσκομεν».

 

Σ κ Παρθένου Μητρός, νερμηνεύτως προελθν Κύριος, κα τν βροτν μ παξιώσας, νδύσασθαι μορφήν, ς βρέφος νομίμως, τν Νόμον πλήρωσας.

 

Νυκτ ξωμοίωται, ς τν σκιν τν νομικν στέργουσα, τν σραλ γεννησαμένη, ξ ς παστράψαν, τ φς τό το κόσμου, Χριστς πεφανέρωται.

 

Τοῦ Ἁγίου, ὁ ατς

γει διπλν ληθς, ἡ Ἐκκλησία ορτν σήμερον. Περιτομς, ὡς βρέφος Δεσπότου, ὀφθέντος πγς, καμνήμης οκέτου, σοφοκατρισμάκαρος.

 

Τ κατάληπτον φς, ναπαυσάμενον ν σο σιε, φωτιστικν λαμπάδα τ κόσμ, σ δειξε Χριστός· διό σου τν μνήμην, μνομεν Βασίλειε.

 

Ο νομοθέτης Μωσς, ο πρ το Νόμου, ωσφ γέγονε, τς κατ σ τροφς σιτομέτρης· τς θείας γρ σαρκός, ατς στιάτωρ, δείχθης Βασίλειε.

 

Τήν το παντς μυδρς, στορηθεσαν ν Σιν Γένεσιν, τ Μωϋσε, ατς ρμηνεύων, κ θείων θησαυρν, νέπτυξας πσι, παμμάκαρ Βασίλειε.

Θεοτοκίον

ΣοττεκούσΧριστόν, τόν τοπαντς δημιουργν κράζομεν· Χαρε γνή· Χαρε τφς, ἀνατείλασα μν· Χαρε χωρήσασα, Θεν τν χώρητον.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἰησος ζως ρχηγός, λσαι τκατάκριμα κει, Ἀδμ τοπρωτοπλάστου, καθαρσίων δέ, ὡς Θες μδεόμενος, τπεσόντι καθαίρεται ν τῷ Ἰορδάν· ν τν χθραν κτείνας, ὑπερέχουσαν, πάντα νον ερήνην χαρίζεται».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἐχθροζοφώδους καβεβορβορωμένου,

Ἰὸν καθάρσει Πνεύματος λελουμένοι,

Νέαν προσωρμίσθημεν πλαντρβον,

γουσαν πρόσιτον ες θυμηδίαν,

Μόνοις προσιτήν, ος Θες κατηλλάγη».

 

δς' Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἄβυσσος μαρτημάτων, ἐκύκλωσμε σχάτη, ἀλλ' ὡς τν Προφήτην ωνν, ἀνάγαγε Κύριε, Κύριε, ἐκ φθορς τν ζωήν μου».

 

Εληφε τέλος Νόμος, φ' ο Χριστς νηπιάσας, κα πληρωτς το Νόμου δειχθείς, Περιτομν κατεδέξατο, κα λυσε τήν του Νόμου κατάραν.

 

Σάββατα Περιτομή τε, τ φρύαγμα τν βραίων, το πιφανέντος Χριστο, τ νεύματι πέπαυται, κα λαμψε τ τς χάριτος αρ.

 

Τοῦ Ἁγίου, ὁ ατς

θρεψας, λιμτακείσας, ψυχς πενήτων φθόνως, κατάς τν πεινώντων καρδίας, πάσης νέπλησας, Βασίλειε θεϊκς εφροσύνης.

 

θρεψας ψυχς πεινώσας, τροφ τ πουρανί· ρτος γρ γγέλων πάρχει, λόγος Βασίλειε· ο ριστος σιτοδότης γένου.

 

θροισας τ τς μελίσσης, Βασίλειε φιλοπόν, ρετς πάσης τ νθος, κα περιδξιος γενόμενος, ν ατας μακαρίζ.

 

σπευσας κόσμου αγναι, κα Θε συμβιοτεσαι· δι τος στάτοις, κα ευστος, Πάτερ Βασίλειε, τ μένοντα ς σοφς κατεκτήσω.

Θεοτοκίον

Βάτος σε ν τΣιναίῳ, ἀφλέκτως προσομιλοσα, τπυρπρογράφει Μητέρα, τν ειπάρθενον, Ἀνύμφευτε Θεοτόκε Μαρία.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἡ φωντολόγου, ὁ λύχνος τοφωτός, ὁ ἑωσφόρος, ὁ του λίου Πρόδρομος, ἐν τῇ ἐρήμῳ, Μετανοετε, πσι βοτος λαος, καπροκαθαίρεσθε· δογρ πάρεστι Χριστός, ἐκ φθορς τν κόσμον λυτρούμενος».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«μερτόν ξέφηνε σν πανολβίῳ,

χΠατήρ, ὃν γαστρς ξηρεύξατο,

Ναί φησιν οτος, συμφυς γόνος πέλων,

Φώταυγος ξώρουσεν νθρώπων γένους,

Λόγος τέ μου ζν, καβροτς προμηθείᾳ».

 

Κοντάκιον χος δ'

πεφάνης σήμερον ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

φθης βάσις σειστος τῇ Ἐκκλησίᾳ, νέμων πσιν συλον, τν κυριότητα βροτος, ἐπισφραγίζων σος δόγμασιν, Ορανοφάντορ Βασίλειε σιε.

Οκος

Τς σωφροσύνης κρατήρ, τστόμα τς σοφίας, καβάσις τν δογμάτων, Βασίλειος μέγας, πσιν στράπτει νοερς. Δετε ον, καστμεν ν τοκτοΘεοῦ, θερμς νατενίζοντες, τος θαύμασι τος τούτου τερπόμενοι, καὶ ὥσπερ λαμπηδόνι στραφθέντες τφωτατν, θαλφθμεν ττοβίου καθαρτικπνεύματι, μιμούμενοι ατοτν πίστιν, τν ζέσιν, τν ταπείνωσιν, δι' ὧν οκος δείχθη τοῦ ὄντως Θεο· πρς ν βοντες μνομεν, ορανοφάντορ Βασίλειε σιε.

 

Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν

ΤΑ' τοατομηνς ορτάζομεν τν κατσάρκα Περιτομν τοΚυρίου καΘεοκαΣωτρος μν ησοΧριστοῦ.

Στίχοι

Χριστοπεριτμηθέντος, ἐτμήθη Νόμος.

ΚατοΝόμου τμηθέντος, εσήχθη Χάρις.

 

Τατῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἐν γίοις Πατρς μν Βασιλείου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας τοΜεγάλου.

Στίχοι

ΖΒασίλειος, καθανν ν Κυρίῳ.

Ζκαπαρ᾽ ἡμν, ὡς λαλν κ τν βίβλων,

ανουαρίοιο θάνες, Βασίλειε, πρώτῃ.

 

Τατῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Μάρτυς Θεόδοτος ξίφει τελειούται.

Στίχοι

Θεόδοτος, Οκ νέξομαι, λέγει,

Εμκεφαλν τοΘεοτμηθχάριν.

 

Τατῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ὁ Πατρ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοΘεολόγου, ἐν ερήντελειούται.

Στίχοι

γκωμιαστν οκοθεν πλουτες, Πάτερ,

Τς σς τελευτς, σο κ μηρο γόνον.

 

Τας ατν γίαις πρεσβείαις, Θες λέησον μς.

 

δζ' Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Εκόνος χρυσς, ἐν πεδίΔεηρλατρευομένης, οτρες σου Παδες κατεπάτησαν, ἀθεωτάτου προστάγματος, μέσον δτοπυρς μβληθέντες, δροσιζόμενοι ψαλλον· Ελογητς εἶ ὁ Θεός, ὁ τν Πατέρων μν».

 

Λαμπρ παμφα, τ Γενέθλια Χριστο, κα τς το μέλλοντος, νακαινίσεως πογράφοντα, τ μυστήριον σήμερον· τι νομικ διατάξει, Σωτρ περιτέμνεται, οχ ς Θεός, λλ' ς βροτός, κα Νόμου πλήρωμα.

 

Τν Νόμον πληρν, του Νόμου Ποιητής, τν σάρκα σήμερον, θελουσίως περιτέμνεται, περιτομν ργαζόμενος, το τς μαρτίας χειμνος, κα κραυγάζειν δωρούμενος· Ελογητς ε Θεός, τν Πατέρων μν.

 

Τοῦ Ἁγίου, ὁ ατς

Εκν τοΠατρς Υός, κατοΥοτΠνεμα πέφηνε, σδτοΠνεύματος, ὦ Βασίλειε, ἀκηλίδωτον σοπτρον, οκός τε τς λης Τριάδος· μακαρία μνήμη σου· καοδοξάζοντες ατήν, ἀντιδοξάζονται.

 

Βυθίσας τν νον, ες τ βάθη το Θεο τ κατάληπτα, κα συλλεξάμενος τν πολύτιμον, σ μαργαρίτην τς γνώσεως, πλούτισας τν κόσμον σοφί, κα κραυγάζειν δίδαξας. Ελογητς εἶ ὁ Θεός, ὁ τν Πατέρων μν.

 

σύμπνοια νο, ερά τε ξυνωρίς, σπερ μία ψυχή, ν δυσ σώμασιν διαίρετος, ν Γρηγορί Βασίλειος, πόθ θεϊκ συνημμένοι, ν Βασιλεί Γρηγόριος, νν κετεύσατε Χριστόν, πρ τς ποίμνης μν.

 

Πατρ ρφανν, κα χηρν προασπιστής, κα πλοτος πένησι, τν σθενούντων παράκλησις, κα τν ν πλούτ κυβέρνησις, γήρως βακτηρία δείχθης, παιδαγωγία νεότητος, κα Μοναζόντων ρετς, κανν Βασίλειε.

 

Καθάρας τν νον, λυώδους μολυσμο, παντς Βασίλειε, συνδιεσκέψω τά του Πνεύματος, τ ποθουμέν σοι Πνεύματι· θεν νυμνν τν Τριάδα, ν παρρησί κραύγαζες. Ελογητς εἶ ὁ Θεός, ὁ τν Πατέρων μν.

Θεοτοκίον

Σβάτον Μωσς, ἐν τῷ ὅρει τΣινᾷ, πυρπολουμένην γνή, προεθεώρει τν νέγκασαν, ἀκαταφλέκτως τν στεκτον, αγλην τς ρρήτου οσίας, ἑνωθείσης παχύτητι, σαρκς μις τν ν ατῇ, ἁγίων ποστάσεων.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Νέους εσεβες, καμίνπυρς προσομιλήσαντας, διασυρίζον πνεμα δρόσου, ἀβλαβες διεφύλαξε, καθείου γγέλου συγκατάβασις· θεν ν φλογδροσιζόμενοι, εχαρίστως νέμελπον. Ὑπερύμνητε, ὁ τν Πατέρων Κύριος, καΘες ελογητς εἶ».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἔφλεξε είθρτν δρακόντων τς κάρας,

τς καμίνου τν μετάρσιον φλόγα,

Νέους φέρουσαν εσεβες κατευνάσας,

Τν δυσκάθεκτον χλν ξ μαρτίας,

λην πλύνει δέ, τδρόστοΠνεύματος».

 

δ η' Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Τν ρρήτ σοφί, συστησάμενον τ πάντα Θεν Λόγον, κα κ μ ντων, ες τ εναι παραγαγόντα, ελογετε τ ργα, Κυρίου τν Κύριον».

 

Τ γδό μέρ, περιτέμνεται ς βρέφος Δεσπότης, τν ησο τε, δέχεται προσηγορίαν, τι το κόσμου Σωτήρ, πάρχει κα Κύριος.

 

Τν Χριστο Γενεθλίων, παξίως τ γδό συνεζεύχθη, το εράρχου, πανένδοξος μνήμη, ν γεραίροντες πίστει, μνομεν τν Κύριον.

 

Τοῦ Ἁγίου, ὁ ατς

Τν φράστπρονοίᾳ, δωρησάμενον Βασίλειον τκόσμῳ, φς εσεβείας, σάλπιγγά τε θεολογίας, ελογετε τὰ ἔργα, Κυρίου τν Κύριον.

 

Τν δαψιλε νεργεί, νοικήσαντα τ σοφ Βασιλεί, κα δι' ατο, εσεβς θεολογηθέντα, ελογετε τ ργα, Κυρίου τν Κύριον.

 

Ο τν θείων σου λόγων, πολαβόντες Βασίλειε παύστως, ν τ σ μνήμ, πανηγυρίζοντες βομεν. Ελογετε τὰ ἔργα, Κυρίου τν Κύριον.

 

Τάς κτνας τν λόγων, ξαπέστειλας Βασίλειε τ κόσμ, φωταγωγούσας, μίαν σέβειν Τριάδος φύσιν· Ελογετε τ ργα, κραυγάζων, τν Κύριον.

Θεοτοκίον

Τν κ Πατρς προελθόντα, προαιώνιον καὶ ἄχρονον Θεν Λόγον, καὶ ἐπ᾽ ἐσχάτων, ἀνατείλαντα κ Παρθένου, ελογετε τὰ ἔργα, Κυρίου τν Κύριον.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Μυστήριον παράδοξον, ἡ Βαβυλνος δειξε κάμινος, πηγάσασα, δρόσον· τι είθροις μελλεν, ἄϋλον πρ εσδέχεσθαι ὁ Ἰορδάνης, καστέγειν σαρκί, βαπτιζόμενον τν Κτίστην· ν ελογοσι Λαοί, καὶ ὑπερυψοσιν, ες πάντας τος αἰῶνας».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἐλευθέρα μν κτίσις γνωρίζεται,

Υοδφωτός, οπρν σκοτισμένοι.

Μόνος στενάζει, τοσκότους προστάτης.

Νν ελογείτω συντόνως τν ατιον,

πρν τάλαινα τν θνν παγκληρία».

 

δ θ'

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ

Ψαλλόμενα ν τ δ ταύτ

χος β'

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν τιμιωτέραν, τν νω στρατευμάτων. Δς

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν καττν Νόμον, σαρκπεριτμηθέντα.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν ν τῇ ὀγδόῃ, περιτομν λαβόντα.

Σήμερον Δεσπότης, τέμνεται τν σάρκα, ὡς βρέφος πληρν τν Νόμον.

Σήμερον Δεσπότης, σαρκπεριετμήθη, καὶ Ἰησος κλήθη.

τερα ες τν Κανόνα τοῦ Ἁγίου.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν ν εράρχαις, Βασίλειον τν Μέγαν.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν κ Καισαρείας, Βασίλειον τν Μέγαν.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν τς οκουμένης, ὑπέρλαμπρον φωστρα.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν κεκοσμηκότα, Χριστοτν κκλησίαν.

Δόξα...

Μεγάλυνον ψυχή μου, τς τρισυποστάτου, καὶ ἀδιαιρέτου, θεότητος τκράτος.

Κανν...

Μεγάλυνον ψυχή μου, τν λυτρωσαμένην, ἡμς κ τς κατάρας.

Ερμς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἡ τν πρὸ ἡλίου φωστρα, τν Θεν ξανατείλαντα, σωματικς μν πιδημήσαντα, ἐκ λαγόνων παρθενικν, ἀφράστως σωματώσασα, ελογημένη Πάναγνε, σΘεοτόκε μεγαλύνομεν».

 

περβς τος ρους Χριστός, τς νθρωπίνης λης, φύσεως, περφυς κ Παρθένου ποτίκτεται, κα τ γράμμα τ νομικόν, καθς διακελεύεται, τν σάρκα περιτέμνεται, κα πληρωτς το Νόμου δείκνυται.

 

Δετε το Δεσπότου τ νδοξα, Χριστο νομαστήρια, ν γιότητι πανηγυρίσωμεν· ησος γρ θεοπρεπς, νηγόρευται σήμερον, σν τούτοις κα τν μνήμην δέ, το εράρχου μεγαλύνωμεν.

Τοῦ Ἁγίου, ὁ ατς

Τοῦ Ἀρχιποίμενος ς πρόβατον, πιστν ΧριστοΒασίλειε, τος ζωηφόροις χνεσιν πηκολούθησας· ττυράννγρ τν σαυτοψυχν Πάτερ προδέδωκας, προκινδυνεύων ριστα, τς κκλησίας παμμακάριστε.

 

Τ τς κκλησίας πανίερον, Χριστο κατιδν σύστημα, π τς σς κοσμούμενον εραρχίας σοφέ, πανώλης μβροντηθείς, καταπέπτωκε τύραννος· τν γρ ν σο το Πνεύματος, αγλην οκ νεγκε Βασίλειε.

 

Τς τν ποστόλων καθέδρας, τς χορείας τε τν θλοφόρων, Χριστο Πατριαρχν σκηνς, κα τν Δικαίων τρυφς, τς χορείας τε τν Προφητν, ξιώθης Βασίλειε· τς Θεοτόκου μύστης γάρ, κα τς Τριάδος λάτρις γέγονας.

Θεοτοκίον

τὰ ὑπερα ν δασι, στεγάζων μόνος Κύριος, ἀναχαιτίζων θάλασσαν, ἀβύσσους τε ξηραίνων, ἐκ σοῦ Ἁγντν σάρκα προσλαβόμενος, ἐκ Βηθλεμ πείγεται, πρς ορδάνην βαπτισθναι σαρκί.

Καταβασία ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ἀπορεπσα γλσσα, εφημεν πρς ξίαν· λιγγιδνος καὶ ὑπερκόσμιος, ὑμνεν σε Θεοτόκε· μως γαθὴ ὑπάρχουσα, τν πίστιν δέχου· καγρ τν πόθον οδας, τν νθεον μν· σγρ Χριστιανν επροστάτις, σμεγαλύνομεν».

τέρα ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

«Ὢ τν πρ νον, τοτόκου σου θαυμάτων!

Νύμφη πναγνε, Μτερ ελογημένη,

Δι' ἧς τυχόντες παντελος σωτηρίας,

πάξιον κροτομεν ς εεργέτῃ,

Δρον φέροντες μνον εχαριστίας».

 

ξαποστειλάριον

ν Πνεύματι τῷ ἹερΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Φιλοσοφίας ρωτι, περιέτεμες Πάτερ, ττς ψυχς σου κάλυμμα, κατκόσμῳ ἐδείχθης, ὡς λιος τος θαύμασι, καπιστν κατηύγασας, τς διανοίας θέοφρον, τς Τριάδος λάτρις, ὦ Βασίλειε σοφέ, καμύστης τς Θεοτόκου.

Τς ορτς, ὅμοιον

Τν σάρκα περιτέμνεται, ὁ τν Νόμον πληρώσας, ὡς βρέφος κταήμερον, τν αώνων Κτίστης, κασπάργανα ελίσσεται, ὡς βροτς καγάλακτι κτρέφεται τπάντα, τῇ ἀπείρῳ ἰσχϊ, ὡς Θες διακρατν, κατῇ ῥοπδιεξάγων.

 

Ες τος Ανους στμεν Στίχους δ' καψάλλομεν ΣτιχηρΠροσόμοια.

χος πλ. α'

Χαίροις σκητικν ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Φέρει Περιτομν ν σαρκί, ὁ ἐκ Πατρς νευ τομς τε καὶ ῥεύσεως, ἀφράστως τεχθες ς Λόγος, καὶ ὡς Θες κ Θεοῦ, ἐν τρέπτμένων τΘεότητι· δικατΝόμον, ὁ ὑπρ Νόμον γενόμενος, κατάρας Νόμου, ἐκλυτροται τος παντας, κατν νωθεν, ελογίαν δεδώρηται. Ὅθεν τν περάγαθον, ατοσυγκατάβασιν, ἀνευφημοντες μνομεν, καεχαρίστως δοξάζομεν, ατν δυσωποντες, τας ψυχας μν δοθναι, τμέγα λεος.

 

Θέσει υἱὸς Θεο γεγονώς, ναγεννήσει τ του θείου Βαπτίσματος, τν φύσει κα ληθεί, κα πρ αώνων Υόν, το Θεο κα Λόγον μοούσιον, Πατρ κα συνάναρχον, μολόγησας σιε, αρετικν δέ, τ πύλωτα στόματα, τ λαμπρότητι, τν σν λόγων νέφραξας. θεν κατΒασίλεια, τὰ ἄνω κατκησας, συμβασιλεύων τμόνῳ, καφυσικς βασιλεύοντι, Χρισττπλουσίως, διανέμοντι τκόσμῳ, τμέγα λεος.

 

νδον πουρανίου Ναο, ς εράρχης ερς προσεχώρησας, τν πρξιν κα θεωρίαν, τάς τς σοφίας ρχάς, ς στολν γίαν περικείμενος, κα νν ες τ νω, θυσιαστήριον σιε, ερατεύων, κα Θε παριστάμενος, κα τν ϋλον, λειτουργίαν τελούμενος· μέμνησο συμπαθέστατε, παμμάκαρ Βασίλειε, τν κτελούντων τν μνήμην, τν ερν σου κα πντιμον, Χριστν κετεύων, τν παρέχοντα τ κόσμ, τ μέγα λεος.

 

λος ερωμένος Θε, κα λοτρόπως κ παιδς νακείμενος, σοφίας τς περσόφου, καταυγασθες τας αγας, τν τν ντων γνσιν διετράνωσας, λαμπρς ξηγούμενος, κα σοφς διηγούμενος, τν ν τος οσιν, εταξίαν ποιούμενος, πιγνώσεως, θειοτέρας πόθεσιν. θεν σε θεορρήμονα, καθεον Διδάσκαλον, καφωτοφόρον Φωστρα, τς κκλησίας κηρύττομεν, Χριστν νυμνοντες, τν παρέχοντα τκόσμῳ, τμέγα λεος.

Δόξα... Ἦχος πλ. β'

ξεχύθη χάρις ν χείλεσί σου, Ὅσιε Πάτερ, καγέγονας ποιμήν, τς του Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διδάσκων τλογικπρόβατα, πιστεύειν ες Τριάδα μοούσιον, ἐν μιΘεότητι.

Κανν... τς ορτς

χος πλ. δ'

Συγκαταβαίνων Σωτήρ, τγένει τν νθρώπων, κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν· οκ βδελύξατο σαρκς τν περιτομήν, ὁ ὀκταήμερος καττν Μητέρα, ὁ ἄναρχος καττν Πατέρα. Ατπιστοβοήσωμεν· Σεἶ ὁ Θες μν, ἐλέησον μς.

 

Δοξολογία μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις

 

Ες τν Λειτουργίαν

 

Τυπικ κα κ το Κανόνος δ γ' κα ς'.

Ε δ βούλει, επ τ ξς ντίφωνα τς ορτς.

 

ντίφωνον Α'

Στιχ. α'. λαλάξατε τΚυρίπσα γῆ.

Τας πρεσβείαις τς Θεοτόκου...

Στιχ. β'. Ψλατε δτῷ ὀνόματι ατοῦ.

Τας πρεσβείαις τς Θεοτόκου...

Στιχ. γ'. Διηγήσασθε πάντα τθαυμάσια ατοῦ.

Τας πρεσβείαις τς Θεοτόκου...

Στιχ. δ'. Επατε τΘεῷ, Ὡς φοβερτὰ ἔργα σου.

Τας πρεσβείαις τς Θεοτόκου...

Δόξα... Κανν...

Τας πρεσβείαις τς Θεοτόκου...

 

ντίφωνον Β'

Στιχ. α'. Εφραινέσθωσαν οορανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω γῆ.

Σσον μς Υἱὲ Θεοῦ, ὁ σαρκπεριτμηθείς, ψάλλοντάς σοι.λληλούϊα.

Στιχ. β'.σατε τΚυρίψάλατε τῷ ὀνόματι ατοῦ.

Σσον μς Υἱὲ Θεοῦ, ὁ σαρκπεριτμηθείς...

Στιχ. γ'.κ Σιν επρέπεια τς ραιότητος ατοῦ.

Σσον μς Υἱὲ Θεοῦ, ὁ σαρκπεριτμηθείς...

Στιχ. δ'.Θες μν ν τορανῷ, καὶ ἐν τγῇ, πάντα σα θέλησεν ποίησεν.

Σσον μς Υἱὲ Θεοῦ, ὁ σαρκπεριτμηθείς...

Δόξα... Κανν...

μονογενς Υἱὸς καΛόγος τοΘεοῦ...

 

ντίφωνον Γ'

Στιχ. α'. Τὰ ἐλέη σου, Κύριε, ες τν αἰῶνα σομαι.

Μορφν ναλλοιώτως νθρωπίνην προσέλαβες, Θες ν κατοσίαν, πολυεύσπλαγχνε Κύριε· καΝόμον κπληρν, περιτομήν, θελήσει καταδέχσαρκικήν, ὅπως παύσς τσκιώδη, καπεριέλς τκάλυμμα τν παθν μν. Δόξα τῇ ἀγαθότητι τσῇ, δόξα τεσπλαγχνίσου, δόξα τῇ ἀνεκφράστΛόγε συγκαταβάσει σου.

Στιχ. β'.παγγελτν λήθειάν σου ν τστόματί μου.

Μορφν ναλλοιώτως νθρωπίνην...

Στιχ. γ'.γάπησας δικαιοσύνην, καὶ ἐμίσησας νομίαν.

Μορφν ναλλοιώτως νθρωπίνην...

 

Εσοδικν

Δετε προσκυνήσωμεν... Σσον μς Υἱὲ Θεοῦ, ὁ σαρκπεριτμηθείς, ψάλλοντάς σοι...

 

πολυτίκιον τς ορτς, το γίου κα το γίου τς Μονς. Κοντάκιον «Ὁ τν λων Κύριος». Κοινωνικν «Ανετε».νττοῦ, «Εδομεν τφς», λέγομεν «Μορφν ναλλοιώτως».

 

στέον δέ, τι κατ τν σήμερον τελεται Λειτουργία το Μεγάλου Βασιλείου δι τν ερν ατο κα σεβάσμιον μνήμην.