Άρθρα

Ὁ Ἐκφωνηθείς κατά τήν Χειροτονίαν τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κεγχρεῶν κ. ΑΓΑΠΙΟΥ λόγος.

 

123

 

«Ἦν γάρ, ἦν ἐμοί διά παντός αδέσιμόν

τι καί φοβερόν τό τῆς Ἀρχιερωσύνης

                                                                                                                                                 ἀξίωμα»!

(Φωτ. ἐπιστ. Α΄).

Σεβασμιώτατε ἅγιε Γέροντα,

Εὐαγὴς χορεία τῶν ἁγιωτάτων Ἀρχιερέων,

Τίμιον Πρεσβυτέριον,

Χριστοῦ Διακονία,

Ὁσιώτατοι χοροὶ Μοναζόντων & Μοναζουσῶν,

Ἐλλογιμώτατε κ. Καθηγητά,

Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες,

φιλόχριστον, ἀγαπητὸν Ἐκκλησίασμα,

 

ἱστάμενος κατὰ τὴν ἱερὰν αὐτὴν ὥραν τῆς ζωῆς μου πρὸ τῶν βαθμίδων τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου τοῦ περικαλλοῦς αὐτοῦ πανσέπτου Καθεδρικοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου, ἐνώπιον τῆς Ἀρχιερωσύνης Ὑμῶν, ἵνα διὰ τῆς ἐπιθέσεως ἐπ᾿ ἐμὲ τῶν πανσέπτων Ὑμῶν χειρῶν ἀξιωθῶ ὁ ταπεινὸς καί ἀνάξιος τῆς πανσθενουργοῦ Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί καταστῶ Ἐπίσκοπος, δέν θὰ ἐκφράσω τὰ ἰσχυρὰ συναισθήματα, τὰ ὁποῖα διακατέχουν τὴν ψυχήν μου, οὔτε τοὺς βιαίους κλονισμούς, τοὺς ὁποίους ὑφίσταται αὐτή, ἄλλωστε εἶναι τόσον πολυποίκιλα, ὥστε καί μόνον ἡ ἀπαρίθμησις θὰ ἐπέτεινε περισσότερον τὴν ἀγωνίαν μου. Δέν θὰ τονίσω διθυραμβικούς παιᾶνας ὑπὲρ τοῦ ὑψηλοῦ Μυστηρίου. Ἰλιγγιῶ πρὸ αὐτοῦ. Ἀλλ’ οὔτε θὰ παραστῶ ἰταμὸς ἑρμηνευτὴς τῶν ὁσονούπω τελουμένων. Δέδοικα καί δειλιῶ. Φόβος καί δειλία, ἰδοὺ οἱ πόλοι περὶ τοὺς ὁποίους περιστρέφονται τὰ διανοήματά μου καί αἱ σκέψεις μου! Διατί; Διότι φέρω κατὰ νοῦν τάς παρατηρήσεις καί τὰ σχόλια τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου εἰς τὸν Κανόνα τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς. Μᾶς προτρέπει ὁ Ὅσιος νά παρατηρήσωμε μετὰ σπουδαιότητος τί ἔκαμνον οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι διὰ νά δύνανται νά ἔχουν τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γράφων: Πρῶτον οἱ Μαθηταὶ τοῦ Σωτῆρος δέν ἔφυγον ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὴν Σταύρωσιν, Ἀνάστασιν καί Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, ἀλλ΄ ἔκαμνον ὑπακοὴν εἰς τὸν Κύριον, ὁ Ὁποῖος παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς νά περιμένουν εἰς Ἱεροσόλυμα καί δὴ «προσκαρτεροῦντες ἐν τῷ ἱερῷ» (Πραξ. β΄,46). Παρέμενον εἰς τὸν Ναόν, ὁ ὁποῖος ἦτο σκιὰ καί τύπος καί σύμβολον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ. Καίτοι δέν εἶχον ἀκόμη τὴν Ἐκκλησίαν, παρέμενον ὅμως εἰς αὐτό, τὸ ὁποῖο ἐσυμβόλιζεν τὴν Ἐκκλησίαν. Δέν ἐβγῆκαν ἔξω τῆς Ἐκκλησίας. Δέν ἠκολούθησαν ὁ καθεὶς τὸν δρόμον του, τὸν ἐγωϊσμὸν του, τὴν ἀντίληψίν του περὶ θρησκείας, τὰ προσωπικὰ του σχέδια. Ταῦτα πάντα τὰ ἐλησμόνησαν˙ παρῃτήθησαν ἐξ ὅλων διὰ νά μείνουν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκεῖ νά ἀναμένουν πότε θὰ λάβουν τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν Ἱερατικὴν καθαγίασιν.

Ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας οἱ Μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ δέν ἔμενον ἀργοί, ἀλλὰ προσηύχοντο. Λέγει ὁ Ἱερὸς Νικόδημος, σχολιάζων τὸ˙ «ἦσαν διαπαντὸς ἐν τῷ ἱερῷ αἰνοῦντες καί εὐλογοῦντες τὸν Θεόν» (Λουκ. κδ,’ 53). Ποῖον εἶναι τὸ Ἱερόν, ὅπου ἦσαν οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι; Ἦτο βεβαίως καί ὁ Ναὸς τοῦ Σολομῶντος, ἀλλ᾿ ἦτο καί ἡ καρδιά τους. Ὅταν, λοιπόν, ἐκρύβοντο, εἰσήρχοντο εἰς τὸ ἱερὸν τῆς καρδίας των μὲ τὸν νοῦν. Ἐκεῖ οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἠδύναντο μέσα εἰς τὴν καρδίαν των νά προσεύχωνται καρδιακὰ καί νά περιμένουν τὴν ἐπαγγελίαν καί τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀλλὰ καί ἕνα τρίτον ἔκαμνον οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, τὸ ὁποῖον πάλιν ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς ἐξηγεῖ. «Ἀνέβησαν», λέγει, καί ἀνέμενον «εἰς τὸ ὑπερῷον» (Πραξ. α,’ 13). Δέν περίμεναν χαμαί. Ἀνέβησαν εἰς τὸ ὑπερῷον τῆς οἰκίας ὅπου ἐφιλοξενοῦντο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καί τοῦτο φανεροῖ ὅτι ὅσον ὁ ἄνθρωπος μένει εἰς τὰ χαμηλά, εἰς τὰ πάθη, δέν δύναται νά λάβῃ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὀφείλει νά ὑψωθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐπάνω ἀπὸ τὰ πάθη του, ὑπεράνω τοῦ ἐγωϊσμοῦ του, ὑπεράνω τῶν κακιῶν , ἐπάνω ἀπὸ τὰ μίση καί τὸν φθόνον, ἐπάνω ἀπὸ τὸ σαρκικὸν φρόνημα, τὴν ἀπληστίαν, τὴν φιλοδοξίαν, τὴν κενοδοξίαν κ.τ.ὅ., διὰ νά δυνηθῇ νά λάβῃ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ ζωὴν ἐγκρατείας, μὲ ζωὴν νηστείας, μὲ ζωὴν προσευχῆς, μὲ ζωὴν ἀσκητικήν. Καί ὅταν ὁ Πανάγαθος Θεὸς εἶδεν αὐτὴν τὴν προετοιμασίαν, ποὺ ἔκαμνον οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ὅταν εἶδεν ὁ Τριαδικὸς Θεὸς ὅτι εἶχον αὐτὴν τὴν ἀγάπην καί εἶχον αὐτὴν τὴν προσδοκίαν καί εἶχον αὐτὴν τὴν ἐλπίδα, τότε τοὺς ἐνέπλησεν ἀφθόνως μὲ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν».

Ὁπουδήποτε καί ἐὰν στρέψω τὴν σκέψιν μου, οἱονδήποτε χρονικὸν σημεῖον τῆς ζωῆς μου καί ἄν ζητήσω, τὸν λόγον τοῦ πρώτου μου Πνευματικοῦ θ᾿ ἀναφωνήσω˙ «Χαμένα μου χρόνια»! Πῶς νά μὴ μὲ φοβίζῃ συναίσθησις ἁμαρτωλοῦ παρελθόντος, ζωὴ ἄνευ ἀπαθείας καί ἀσκήσεως, ἄνευ ἐναρέτου πολιτείας; Βίος χωρὶς «ἀναβάσεις εἰς τὸ ὑπερῷον;» Πῶς νά μὴν ἀποδειλιάσω πρὸ τοῦ φοβεροῦ παρόντος, κατὰ τὸ ὁποῖον χωρὶς νά κέκτημαι ΄΄καρδιακήν,, εὐχήν, διὰ τῶν εὐχῶν καί τῶν δεήσεων Ὑμῶν, πάτερ καί δέσποτα, καί τῶν συλλειτουργῶν Ὑμῖν Ἁγιωτάτων Ἀρχιερέων καί τῶν προσευχῶν τοῦ Λαοῦ τοῦ Κυρίου μέλλει νά κατέλθῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ Θεία καί Πανσθενουργὸς Φωτιστική Χάρις καί νά ἐνσκηνώσῃ εἰς τὴν «ἔρημον καί καταπεσοῦσαν» ψυχήν μου;

Δύο τινά, θεοφόροι τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ Οἰκονόμοι, προσδίδουν εἰς ἐμὲ τὴν δύναμιν νά προχωρήσω ἐκ τῆς συνεσταλμένης ὀπισθοδρομήσεως εἰς τὸν «ἐπὶ τὰ πρόσω» βηματισμὸν καί νά ὑποβάλλω τὸν ἀσθενῆ μου τράχηλον ὑπὸ τὸν ζυγὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν χρηστὸν καί σωτήριον, ἀναλαμβάνων σήμερον τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος τὸ μέγα καί ὑψηλὸν καί αὐταῖς ταῖς Ἐπουρανίοις Δυνάμεσι φρικτὸν καί ἀπρόσιτον τῆς Ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα.

Τὸ πρῶτον˙ ὅτι ἡ Ἀρχιερωσύνη εἶναι Χάρισμα καί δωρεὰ , ἤτοι δίδεται κατὰ χάριν καί παρ᾿ ἀξίαν. Οὐδεὶς δικαιοῦται τὸ Χάρισμα. Οὔτε δύναται νά ἀπαιτήσῃ αὐτὸ ἤ νά ἐξαγοράσῃ τοῦτο. Ὅποιος κι ἄν εἶναι αὐτός. Ὅσα προσόντα κι ἄν διαθέτῃ. Ὅσον μεγάλη κι ἂν εἶναι ἡ προσωπικὴ του ἀρετή. Εἶναι ἀληθὴς ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου μας Θείου Παύλου «οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καθάπερ καί Ἀαρών» (Ἑβρ. ε΄, 4). Ὄργανα τῆς Θείας αὐτῆς Οἰκονομίας διὰ τὴν ταπεινότητά μου Ὑμεῖς ἅγιοι Ἀρχιερεῖς καί ἅπαντες οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖται, οἱ συγκροτοῦντες τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τὴν πεπνυμένην Προεδρίαν τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου β’, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς εὐμενοῦς κρίσεως καί ψήφου ἐξελέξατέ με Βοηθὸν Ἐπίσκοπον ὑπὸ τὸν τίτλον τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης Ἀποστολικῆς Ἐπισκοπῆς Κεγχρεῶν ὑπὸ τῷ Σεβασμιωτάτῳ Μητροπολίτῃ Κορίνθου καί Γέροντί μου κυρίῳ Διονυσίῳ, διό θερμῶς εὐχαριστῶ Ὑμᾶς τε καί Αὐτούς διὰ τὴν προσγενομένην εἰς ἐμὲ τιμήν.

Τὸ δεύτερον˙ ὅτι δύναται μὲν πνευματικὰς θείας ἀναβάσεις νά μὴ κέκτημαι, καρδιακὴν προσευχὴν νά μὴ ἔχω ὅμως τοῦτο μὲ ταπείνωσιν διακηρύττω˙ ἀπὸ τῆς βρεφικῆς μου ἡλικίας - χωρὶς αὐτὸ νά ἀποτελῇ ὑπερβολήν – εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ εὑρίσκομαι καί παραμένω καί τοῦτο τὸν Κύριον καθικετεύω˙ «τοῦ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου καί ἐπισκέπτεσθαι τὸν ναὸν τὸν ἅγιον αὐτοῦ» (Ψαλμ. κστ΄, 4).

Ἡ προσεδρεία μου αὐτὴ ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ εἶναι μάθημα τῶν εὐσεβῶν κατὰ σάρκα γονέων μου, τοῦ μακαριστοῦ πατρός μου Στυλιανοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπῆλθεν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου εἰς τάς αἰωνίους μονὰς χωρὶς νά ἴδῃ τὴν ἡμέραν ταύτην, τὴν ὁποίαν διακαῶς ἐπεθύμει˙ τὸ πνεῦμα του - εἶμαι βέβαιος - ὅτι συναγάλλεται ἐν οὐρανοῖς σήμερον καί ἐγὼ ἐκ βάθους καρδίας ἀναφωνῶ˙ «μνήσθητι, Κύριε, αὐτοῦ ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου καί ἀνάπαυσον αὐτὸν ὅπου ἐπισκοπεῖ τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου», καί τῆς μεθ΄ ἡμῶν νῦν συμπροσευχομένης μητρός μου Ἰσιδώρας, τῶν ἀναλωσάντων ἑαυτοὺς διὰ νά ἐπιτευχθῇ ἡ ὅσον τὸ δυνατὸν τελειοτέρα κατάρτισίς μου διὰ τὴν ἀφιέρωσίν μου ἐν τῷ Μοναστηρίῳ καί τὴν ὑπηρεσίαν μου εἰς τὸν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου.

Ἂν οἱ κατὰ σάρκα γονεῖς μου μοῦ προσέφερον ἀφειδῶς ὅ,τι καλύτερον εἶχον, οἱ πνευματικοί μου γονεῖς μοῦ προσέφερον καί συνεχίζουν, διὰ τῶν ἁγίων των εὐχῶν, νά μοῦ προσφέρουν τὸν γλυκασμὸν τοῦ Πνεύματος καί τὴν δρόσον τῆς Χάριτος. Ὁ Πανοσιολογιώτατος ἅγιος Καθηγούμενος τῆς ἐν Μεγάροις Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Γαλακτοτροφούσης Ἀρχιμανδρίτης κ. Ἄνθιμος Δρίτσας, ἀδελφὸς τοῦ πατρός μου καί Γέροντάς μου, παρίσταται εἰς τὴν χαρὰν τῆς Ἐκκλησίας καί ἐμοῦ ἀνάμεσον ἡμῶν λειτουργῶν. Εὐλαβοτρόπως κατασπάζομαι τάς ἁγίας του χείρας, ἐκφράζων τὴν ἀγάπην μου, τάς ἀπείρους εὐχαριστίας μου καί τὸν βαθύτατον σεβασμὸν μου διὰ τὴν πολύτιμον συνδρομὴν του εἰς τὴν Ἐκκλησιαστικὴν πορείαν μου. Ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Γέρων Κύριλλος Μάνθος, πρῶτος μου Πνευματικός, ἐν Ἁγίῳ Ὄρει εὑρισκόμενος, κατ᾿ αὐτὴν τὴν ἱερὰν καί παμμεγίστην στιγμὴν τῆς ζωῆς μου προσευχόμενος ἀποστέλλει τὴν ἁγίαν του εὐχὴν πρὸς αἰσίαν ἐκπλήρωσιν τῆς ἀπὸ σήμερον ἀρχομένης ἀποστολικῆς μου διακονίας, τὸν εὐχαριστῶ προσκυνητῶς ἐκ βαθέων.

Εὐχαριστῶ τὸν κατὰ σάρκα ἀδελφόν μου Γεώργιον Δρίτσαν καί τὴν οἰκογένειάν του διὰ τὴν διακριτικὴν συμπαράστασίν των εἰς τὸν Ἐκκλησιαστικὸν δόλιχόν μου. Κύριος δὲ ὁ Θεὸς χαρίζηται ὑγιείαν καί μακροβιότητα εἰς αὐτούς, παρὰ τῶν ὁποίων ἀπολαμβάνει υἱϊκῆς καί τελεσφόρου προστασίας ἡ ἀγαπημένη μητέρα μας.

Ἀναμιμνῃσκόμενος τῶν σεβαστῶν μοι διδασκάλων εὔχομαι ὑπὲρ αὐτῶν.

Εὐχαριστῶ ἐνθέρμως τὸν ἀνάδοχόν μου καί τὴν οἰκογένειάν του, μνημομονεύων τοὺς μακαριστοὺς γονεῖς του Βασίλειον καί Βασιλικήν/Κωνσταντίαν ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν αὐτῶν.

Ἐπιτραπήτω μοι ὅπως κατ᾿ αὐτὴν τὴν ὥραν μνησθῶ ὀφειλετικῶς πάντων τῶν εὐεργετῶν τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς, τῶν συνεργατῶν ἡμῶν εἰς τὸ ἔργον τῆς εὐποιΐας καί κοινωνίας καί ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε, τῶν μελῶν καί τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Χριστιανικῆς Ἀδελφότητος Κυριῶν καί Κορασίδων Λουτρακίου «ΦΟΙΒΗ Η ΔΙΑΚΟΝΟΣ», εἰς τὴν ὁποίαν ἐπὶ δέκα ἑπτὰ (17) ἔτη μὲ τάς ταπεινάς μου δυνάμεις συντελῶ, χάριτι Χριστοῦ, εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν μόρφωσιν αὐτῶν, τῶν Κληρικῶν καί λαϊκῶν ὑπαλλήλων τῶν Γραφείων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως μας μὲ τοὺς περισσοτέρους ἐκ τῶν ὁποίων ἐπὶ δέκα ἕξ (16) ἔτη καθημερινῶς πορευόμεθα εἰς ἐπίπονον ἀνάβασιν.

Εὐχαριστῶ τοὺς Κληρικοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας διὰ τὴν ἕως σήμερον ἀγαστὴν συνεργασίαν μας, μὲ πρῶτον τὸν πολυσέβαστον, σχεδὸν ἑκατοντούτην, Γέροντα Νεκτάριον Μαρμαρινόν, ἐπίτιμον Πρωτοσύγκελλον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κορίνθου, ἐκ τῶν προτέρων πεποιθὼς ἐπὶ τῇ συνεχείᾳ τῆς φιλοτίμου συναντιλήψεως αὐτῶν διὰ τὴν περαιτέρω ἀπρόσκοπτον πνευματικὴν ὁδοιπορίαν μας μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην μας ἐπ᾿ ἀγαθῷ τοῦ πιστοῦ, φιλοπροόδου, ἐργατικοῦ καί δημιουργικοῦ Λαοῦ τῆς Κορινθίας.

Εὐχαριστῶ τάς Μοναστικὰς Ἀδελφότητας τῶν Ἱερῶν Μονῶν καί Ἡσυχαστηρίων τῆς φιλομονάχου Ἱ. Μητροπόλεώς μας, ὡς καί αὐτὴν τήν τῆς «ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ» Ἡλιουπόλεως, τῆς ὁποίας Πνευματικὸς ὑπάρχω ἐπὶ 25/ετίαν, εὐχόμενος κατὰ τὴν ἱερὰν καί μυστηριώδη ὥραν ταύτην ὑπὲρ «τῆς αὐξήσεως εἰς τάς καρδίας αὐτῶν τοῦ συνδέσμου τῆς τελειότητος».

Θὰ ἀπετέλῃ ὅμως μεγίστην παράλειψιν, ἐὰν δέν ἀνεμιμνῃσκόμην τοῦ χειροτονήσαντός με Ἀρχιερέως, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβροσίου, ἀλλὰ καί τοῦ ἐπιδείξαντος τοσαύτην ἀγάπην καί ἐκτίμησιν πρὸς ἐμὲ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Κορίνθου κυροῦ Παντελεήμονος τοῦ Καρανικόλα˙ εἴη αὐτοῦ ἡ μνήμη αἰωνία!

Καί νῦν Σεβασμιώτατε πάτερ καί δεσπότα,

ἡ ἀναφορά μου πρὸς τὴν εὐαγεστάτην Μονὴν τῆς μετανοίας μου, τήν Ἱεράν Μονήν Ἀναστάσεως Χριστοῦ Λουτρακίου καί πρὸς τοὺς ἐν αὐτῇ συνασκουμένους μοι πατέρας καί ἀδελφούς, τοὺς συννόμους μου, τοὺς συνοικουρούς μου καί κυρίως τοὺς συνοδίτας μου εἰς τὴν πορείαν πρὸς τὴν Εὐλογημένην Βασιλείαν τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐξαιρέτως δὲ εἰς τὸν Σταυροφόρον Σύγκελλον - Οἰκονόμον π. Πρόδρομον Ἀντωνίου καί τὸν Ἱεροδιάκονον π. Λογγῖνον Ἀρχόντην. Οὗτοι εἰσίν «οἱ διαμεμενηκότες μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τοῖς πειρασμοῖς μου» (Λουκ. κβ,΄ 12), αὐτοὶ εἶναι οἱ βαστάζοντες «τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καί τὸν καύσωνα» (Ματθ. κ,’ 12), αὐτοὶ «πολλάκις μὲ ἀνέψυξαν καί τὴν ἅλυσίν μου οὐκ ἐπῃσχύνθησαν» (πρβλ. Β΄ Τιμ. α,’ 16), πρὸς αὐτοὺς ἡ εὐχαριστία μου μεγίστη καί ἡ φροντίς μου ἀπεριόριστος. Δι᾿ αὐτοὺς προσεύχομαι ὅπως «δῴη αὐτοῖς ὁ Κύριος εὑρεῖν ἔλεος παρὰ Κυρίου ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ» (πρβλ. ἐνθ. ἀνωτ., στιχ. 18) καί παρακαλῶ αὐτοὺς νά αὐξήσουν τὸν ζῆλον τους, νά ὑπερθερμάνουν τὴν καρδίαν τους, νά ἐνισχύσουν τὰ βήματα τῆς πορείας των συμπαριστάμενοι διὰ τῶν ψυχικῶν καί σωματικῶν αὐτῶν δυνάμεων εἰς τὸν σήμερον καθιστάμενον Ἐπίσκοπον Γέροντά τους, ὅστις, κλίνων τὸν αὐχένα εἰς τὸ Πανάγιον θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀναλαβάνει νά ἀγωνισθῇ τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν θαρραλέως καί νικηφόρως νά τελέσῃ τὸν δρόμον τοῦ καθηκόντος, τὴν πίστιν καί τὰ δόγματα καί τάς ἐντολὰς τῶν Πατέρων ἀσινῆ καί ἀπαρασάλευτα νά διατηρήσῃ καθ᾿ ἅπαντα τὸν βίον του, πρὸς δόξαν Θεοῦ, ἔπαινον δὲ καί σωτηρίαν τοῦ ἐμπεπιστευμένῃ τῇ αὐτοῦ ἀσθενείᾳ Χριστωνύμου πληρώματος τῆς Ἀποστολικῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας ὑπὸ τῷ σεβαστῷ Μητροπολίτῃ μας. Ὅθεν τέκνα ἐμά βοηθήσατέ μοι!

Ὅλως ὅμως ἰδιαίτατα αἰσθάνομαι τὴν ἱερὰν ὑποχρέωσιν βαθυσεβάστως νά εὐχαριστήσω Ὑμᾶς, Σεβασμιώτατε ἅγιε Γέροντα, τὸν ἀπὸ δεκατριετίας Ποιμενάρχην μου καί πατέρα καταστάντα καί ἐπὶ τεσσαρακονταπενταετίαν γνώριμον καί φίλον ὑπάρξαντα, ἕνεκα τῆς ἰδιαζούσης ἀγάπης, στοργῆς, τοῦ ἐνδιαφέροντος δι᾿ ἐμὲ καί τὴν Ἱερὰν Μονὴν μας, καί κυρίως διὰ τὴν ἐμπιστοσύνην, διὰ τῶν ὁποίων περιεβάλετέ με. Καί, ἄς μὴ ἀκούεται τοῦτο ὡς ὑπερβολή. Ἡ ἀπόδειξις ἀνὰ χείρας μου. Ὅπως Ὑμεῖς, Σεβασμιώτατε, κατά τὴν εὐλογητήν ὥραν τῆς εἰς Ἀρχιερέα Χειρτονίας Ὑμῶν ἐβαστάζατε χειρόγραφον σημείωμα τοῦ ἀοιδίμου πατρὸς Ὑμῶν, οὕτω καί ἐγὼ βαστάζω εἰκονίδιον τοῦ Ἁγίου, οὗ τὸ ὄνομα φέρετε, καί ὄπισθεν αὐτοῦ διαβάζω˙

 

dio

 

 

«ΔΙΑΚΟΝΟΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΜΑΝΤΑΛΟΣ

Ἀγαπητέ μου Ἀλέκο,

Ἀντευχόμενος πᾶσαν κατὰ Χριστὸν

πρόοδον εὐχαριστῶ δι᾿ εὐχάς σου».

Ἀκολουθεῖ ἡ Μονογραφὴ Σας.

 

 

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ηὐδόκησε, ὥστε σήμερον νά πραγματοποιῆται ἡ «πᾶσα κατὰ Χριστὸν πρόοδός μου» καί ἐλέῳ Θεοῦ, κανονικαῖς ψήφοις τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν καί σεπτῇ ἐπινεύσει ἀλλὰ καί ἀόκνοις κόποις τῆς Ὑμετέρας Θεοφρουρήτου Σεβασμιότητος, νά καλοῦμαι ὅπως τῇ ἐπικλήσει τοῦ Παναγίου καί Τελεταρχικοῦ Πνεύματος καταστῶ Ἐπίσκοπος τῆς Ἀποστολικῆς Ἐπισκοπῆς Κεγχρεῶν ἤ Μικρᾶς Ἐκκλησίας, ὡς ἐλέγετο τότε. Τοιαύτη ἡ τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ ἡμῶν βουλή! Ὑμεῖς ἐμεριμνήσατε περὶ ἐμοῦ, Ὑμεῖς ἀνεστήσατέ με εἰς ὅ σήμερον παρίσταμαι βάθρον, Ὑμεῖς Χειροτονῆτε με! Τότε, κατὰ τὴν δεκαετίαν τοῦ 1970, ηὔχεσθε διὰ τὴν κατὰ Χριστὸν πᾶσαν πρόοδόν μου, σήμερον παρέχετέ μοι τὴν πρόοδον ταύτην! Σᾶς εὐχαριστῶ.

Τέλος εὐχαριστῶ, πάντας τούς ἐπιδείξαντας εἰς ἐμέ καί τήν καθ᾿ ἡμᾶς Ἱεράν Μονήν ἐνδιαφέρον, ἀγάπην καί ἐμπιστοσύνην κατοίκους τῶν πόλεων Λουτρακίου, Κορίνθου, Κιάτου ἀλλὰ καί συμπάσης τῆς Κορινθίας, τοὺς Ἐντιμοτάτους Ἄρχοντας τοῦ Νόμου μας, τῆς Περιφερείας Πελοποννήσου καί τῆς πόλεως τῶν Μεγάρων, τῆς ἰδιαιτέρας πατρίδος μου, ὅσον καί τοὺς συμπροσευχομένους ἡμῖν ἐν τῇ Σεβασμίᾳ ἡμῶν Μονῇ ἐν παντὶ καιρῷ, ὡς καί ἅπαν τὸ φιλόθεον Ἐκκλησίασμα τὸ συνευχόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ἐν ταύτῃ τῇ ὥρᾳ.

Ἰδού, τοίνυν, Κύριε, παρακαλῶ Σε, τὸν ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντα, τῇ πρεσβείᾳ τῆς Παναχράντου Σου μητρός, τῶν προστατῶν Ἁγίων τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς, Παύλου τοῦ Χριστοκήρυκος καί τῶν συνεργῶν Αὐτοῦ Ἁγίων Ἀποστόλων ἐν τῷ καταρτισμῷ τῆς ἐν Κορίνθῳ Ἁγίας Ἐκκλησίας, πάντων τῶν ἐν Κορινθίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων Ἱεραρχῶν, Μαρτύρων, Ὁσίων καί Δικαίων, τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἱκάνωσόν με ὅπως προεδρεύω τῷ Ἁγίῳ Σου θυσιαστηρίῳ καί ἱερουργῶ τὰ φρικτὰ Σου μυστήρια καί σιτομετρῶ τῷ ἐμπεπιστευμένῳ ἐμοὶ Λαῷ τὸν οὐράνιον τῆς ζωῆς ἄρτον καί πρεσβεύω ὑπὲρ τῶν ἁμαρτημάτων καί ἀγνοημάτων αὐτοῦ.

Γνωρίζω, ὅτι «οὔκ εἰμι ἱκανὸς οὐδὲ ἄξιος ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην τῆς ψυχῆς εἰσέλθῃς Κύριε» διό δέομαι ἐκτενῶς καί παρακαλῶ μετὰ συντετριμμένης τῆς καρδίας «ἐλθὲ Παράκλητε ἀγαθὲ καί σκήνωσον ἐν ἐμοὶ καί καθάρισόν με ἀπὸ πάσης κηλῖδος καί σῶσον με, Ἀγαθέ».

Περὶ δὲ τῆς Ἀρχιερωσύνης μου ἱκετεύω τὴν Ἁγίαν Φοίβην τὴν «διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεγχρεαῖς», καθ᾿ ὅν τρόπον «αὕτη προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Παύλου» (πρβλ. Ρωμ. ιστ,΄ 1-2) καθ᾿ ὅμοιον τρόπον νά προστατεύῃ αὐτὴν καί τὸν φέροντα αὐτήν, χαρίζουσά μοι μακρότητα εἰρηνικῶν καί θεοσκεπάστων ἡμερῶν, χάριν ἄφθονον, Ἀρχιερατείαν ἄλυπον καί ἀνέφελον, πολύκαρπόν τε καί καλλίκαρπον.

Γένοιτο!

Συγχωρήσατέ με Πατέρες καί ἀδελφοὶ καί ὁ Χριστὸς «συγχωρήσοι πάντας ὑμᾶς».

«Ὁ Θεὸς ἱλασθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».