ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ 10Η

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 10η

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ

Πρός

τόν ερόν Κλρον, τάς Μοναστικάς δελφότητας καί τόν Εσεβ Λαόν τς καθ᾿ μς Ἀποστολικῆςερς Μητροπόλεως.

Τέκνα μου ν Κυρί γαπητά,

«Δι᾿ ὑμᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν, ἵνα ὑμεῖς τῇ

ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσητε» (Β’ Κορ. η’, 9).

«Ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν» ὁ Ὕψιστος Θεός. Ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Δημιουργὸς καὶ Πλάστης τοῦ κόσμου. Γεννήθηκε ὁ Χριστός! Συγκατάβαση μεγάλη καὶ πρωτοφανής!  Καὶ μόνο ἡ ἐνανθρώπισή Του ἀποτελεῖ πτωχεία.

Ἐγκατέλειψε τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἦλθε στὴ γῆ. «Ὁ περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων» κεῖται ὡς νήπιο μέσα στὸ ἀκάθαρτο καὶ σκοτεινὸ σπήλαιο. «Ὁ Ἐποχούμενος ἐπὶ τῶν Χερουβὶμ» φορεῖ πτωχικὰ βρεφικά σπάργανα. Ὁ ἐπὶ Θρόνου μετὰ Πατρὸς καὶ Ἁγίου Πνεύματος στὴν φάτνη. Ὁ τὰ «πάντα πληρῶν ἀπερίγραπτος» περιγραπτὸς ἐν μέσῳ ἀλόγων ζώων.

Πτωχὸς ὡς βρέφος ὁ Ἰησοῦς. Πτωχὸς ὡς παιδί. Πτωχὸς καθ᾿ ὅλη τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία Του. Σὰν ξυλουργὸς ἐξοικονομεῖ τὰ πρὸς τὸ ζῆν. Στερεῖται ὁ Κύριος τῶν ὅλων ὁποιασδήποτε περιουσίας. Ὁ ἴδιος διακήρυξε: «Οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν τρύπες καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ κατοικίες, ἐνῷ  ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει ποῦ νὰ γύρῃ τὸ κεφάλι» (Ματθ. η’, 20). «Πλούσιος ὤν ἐπτώχευσεν»!!!

Γιατί ὅμως αὐτὴ ἡ πτωχεία; Γιὰ ποιοὺς ἐπτώχευσε; Τὴν ἀπάντηση τὴν δίδει ὁ Ἀπόστολός μας Ἅγιος Παῦλος.

Ἔγινε πτωχὸς ὁ Θεὸς γιὰ νὰ πλουτήσῃ ὁ πτωχὸς ἄνθρωπος. Πτωχὸς ἦταν ὁ ἄνθρωπος προχριστιανικά. Πτωχὸς γιατί δὲν κατώρθωσε νὰ βρῇ τὴν ἀλήθεια καὶ κατὰ συνέπεια ἔμεινε «πεινασμένος» καὶ «διψασμένος», λατρεύοντας γιὰ θεὸ του τὰ εἴδωλα, τά φυσικά φαινόμενα, τόν ἑαυτό του!!!

Ἦλθε ὅμως «τὸ Φῶς τό τῆς γνώσεως». Τὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ. Καὶ «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (Ματθ. δ’, 16). Τὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ φανέρωσε τὸν ἀληθινὸ Θεό. Τὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ ἀποκάλυψε τὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ «ὅσοι ἔλαβον αὐτὸν» (Ἰω. α’, 12) ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀναφωνοῦν μέσα ἀπό τήν ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας «ἐπεφάνης ἐν τῷ κόσμῳ ὁ τὸν κόσμον ποιήσας, ἵνα φωτίσῃς τοὺς ἐν σκότει καθημένους, φιλάνθρωπε, δόξα σοι»!

Πτωχὸς ἦταν ὁ ἄνθρωπος πρὸ Αὐτοῦ, γιατί ἡ καρδιὰ του ἦταν ἔρημη ἀπὸ αἰσθήματα ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας. Ὁ σκοτισμὸς τοῦ νοῦ τὴν δηλητηρίασε. Ἡ φιλαυτία τὴν μάρανε. Ἄνθρωποι ἐθεωροῦντο μόνον οἱ οἰκεῖοι καὶ οἱ ὁμοεθνεῖς. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ξένοι καὶ ἐχθροί.

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἀγάπης, πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ κηρύχθηκε. Ὁ πτωχὸς «Βηθλεεμίτης» κατάργησε τὶς διαιρέσεις. Καὶ ὁ Ἀπόστολος Του στοὺς Ἀθηναίους κήρυξε «ὁ Θεός… ἐδημιούργησε ὁλόκληρον τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό ἕνα αἷμα διά νά κατοικῇ εἰς ὅλην τήν γήν» (Πράξ. ιζ’, 26), στοὺς δὲ Γαλάτας ἔγραψε: «εἶσθε ὅλοι υἱοὶ Θεοῦ» (Γαλ. γ’, 26).

Δὲν εἶναι τὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ μόνον πού ἐμπνέει τὴν ἀγάπη ἀλλὰ κυρίως Αὐτὸς πού ὀργανώνει τὴν ἀγάπη ἀδιακρίτως γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Τὸ Εὐαγγελικὸ κήρυγμα «ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν… ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετὲ με … ἠσθένησα καὶ ἐπισκέψασθέ με …» (Ματθ, κε’, 35-36) ἀπέβη πηγὴ ἱδρύσεως καί λειτουργίας ποικίλων φιλανθρωπικῶν Ἱδρυμάτων. Νοσοκομεῖα, βρεφοκομεῖα, πτωχοκομεῖα, γηροκομεῖα, Ἄσυλα Ἀνιάτων καὶ κάθε ἄλλο φιλανθρωπικὸ κατάστημα ἱδρύθηκαν γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔδωσαν νέα ἐμφάνιση στὴν Ἀνθρωπότητα κατὰ τὴν δράση της ὑπὲρ τῆς περιθάλψεως τῆς ποικίλης δυστυχίας, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν ἀπανθρωπία καὶ τὴν σκληρότητα τοῦ κόσμου προτοῦ ἔλθῃ στὴν γῆ ὁ Θεός. Ἡ καρδιὰ ἀναγεννήθηκε. Πλουτίσθηκε μὲ εὐγενῆ αἰσθήματα καὶ διευρύνθηκε. Γράφει ὁ Ἀπόστολός μας στοὺς προπάτορές μας Κορινθίους «ἡ καρδίᾳ ἡμῶν πεπλάτυνται» (Β’ στ’, 11).

«Δι᾿ ἡμᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν, ἵνα ἡμεῖς τῇ Ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσωμεν». Δὲν θέλησε ὅμως ὁ ἄνθρωπος νὰ δεχθῇ τὴν προσφορὰ τοῦ Θεοῦ. Ποικιλότροπα πολέμησε τὸ βρέφος τῆς Βηθλεέμ. Μὲ τὸν Ἡρώδη, μὲ ξίφη, μὲ λόγους, μὲ συγγραφὲς, μέ φιλοσοφικά καί ἄλλα συστήματα … Νόμισε ὅτι μόνος του θὰ γίνῃ πλούσιος, ὅτι δὲν ἔχει ἀνάγκη τὸν Θεό. Ἀπέκτησε πολλὰ ἀγαθά. Ἀνύψωσε τὸ βιοτικὸ του ἐπίπεδο. Ἐξασφάλισε ἀνέσεις, «καὶ ἔφαγεν … καὶ ἐνεπλήσθη, καὶ ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος, ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη καὶ ἐγκατέλιπε τὸν Θεὸν τὸν ποιήσαντα αὐτὸν καὶ ἀπέστη ἀπὸ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ» (Δευτ. λβ’, 15) μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μείνῃ πτωχός. Πτωχὸς στὸ νοῦ μὲ τὴν ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πάσης φύσεως καινοφανεῖς διδασκαλίες. Πτωχὸς στὴν καρδιὰ μὲ τὴν σκληρότητα καὶ τὴν ἀδιαφορία. Δυστυχῶς ὅμως σήμερα πτωχοί, ἐδῶ στὴν χώρα μας οἱ ἄνθρωποι, καὶ στὴν τσέπη!

Μὴ πλανώμεθα ἄλλο ἀδελφοί μου. Μὴν ἀναβάλλουμε. Μὴ πειραματιζώμεθα. Μὴ δοκιμάζουμε ἄλλο… Δυστυχῶς δοκιμάσαμε καὶ ἤδη δοκιμαζόμαστε μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, πού κατὰ βάθος ἀποδεικνύει τήν πνευματικὴ μας χρεωκοπία. «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν» (Ἰω. ιε’, 5) βροντοφωνάζει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ὁ πτωχεύσας δι᾿ ἡμᾶς «πλούσιος ὤν» ἐνανθρωπήσας Ἰησοῦς. Χωρὶς τὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ «σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία» (Ψαλμ. ιγ’, 3). Μὲ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Θεὸ σωτηρία, ἐλπίδα, ζωή, χαρά, εὐλογία «ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Β’ Κορ. στ’, 10). Χριστούγεννα! «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, πού, πῶς καί γιατί ἐγεννήθη ὁ Χριστός», και ἄς ἀναλάβουμε διά τῆς ἐπιλογῆς μας τίς εὐθύνες μας. Αὐτοῦ ἡ Χάρις καί τό Μέγα Ἔλεος ἄς εἶναι μαζί μας τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνες. Ἀμήν.

Μέ τήν ἀγάπη τοῦ Γεννηθέντος Χριστοῦ μας

σᾶς κατασπάζομαι στοργικά καί εὔχομαι γιά τήν προκοπή Σας

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

Ο ΚΟΡΙΝΘΟΥ  ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ