ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΚΛΙΣΕΩΝ

ριθμ. Πρωτ.  455                                                       ν Κορίνθ τῇ     5 - 3 - 2014


 

Πρὸς

ἅπαντας τούς Πανοσ/τους καί Αἰδεσ/τους Ἐφημερίους τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἀποστολικῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

 

Εἰς τὰς ἕδρας των.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 

     Πανοσ/τοι, Αἰδεσ/τοι,

 

     διά τοῦ παρόντος διαπέμπομεν ὑμῖν, συνημμένως τῷδε, ἐν φωτοστατικῷ ἀντιγράφῳ, τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2948/24-2-2014 Ἐγκύκλιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ θέμα: «Περί τῶν Ἱερατικῶν Κλίσεων» καὶ ἐντελλόμεθα ὑμῖν ὅπως ἀναγνωσθῇ αὕτη ἐπ᾿ Ἐκκλησίαις τὴν Κυριακὴν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, 23ην μηνὸς Μαρτίου ἐ. ἔ., κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Θείας Λειτουργίας.

     Ὡσαύτως παραγγέλλομεν ὑμῖν ὅπως διοργανώσητε εἰς συνεργασίαν μετά τῶν Κατηχητῶν τῆς Ἐνορίας ὑμῶν διδασκαλίαν σχετικοῦ πρὸς τὰς Ἱερατικάς Κλίσεις καὶ τὴν Ἱερωσύνην μαθήματος εἰς τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα ὅλων τῶν βαθμίδων, κατὰ τήν ἐπικειμένην Ἑβδομάδα Ἱερατικῶν Κλήσεων, ἀγομένης ταύτης ἀπό 17ης - 23ης Μαρτίου 2014, (ἐνδεικτικῶς ὑπενθυμίζομεν ὑμῖν τὸ μάθημα 16, «Ὁ Θεὸς δίνει τοὺς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας», τῆς Βαθμίδος 3Α τῶν Κατηχητικῶν Βοηθημάτων τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας).

 

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ 

Ο ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ

 

 

 

 

 

 

Εγκύκλιος 2948

 



Τέκνα ν Κυρί γαπητά,

χοντας διανύσει τό μισυ τς γίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστς, γία μας κκλησία σήμερα, Κυριακή τς Σταυροπροσκυνήσεως, τιμ καί προσκυνε τόν Τίμιο Σταυρό το Κυρίου μας ησο Χριστο, Τόν ψώνει καί Τόν προβάλλει ορόσημο πίστεως καί λπίδος γιά κάθε χριστιανό, ποος γωνίζεται τόν καλό γνα τς πίστεως.

Παράλληλα, ερά Σύνοδος τς κκλησίας, πειδή τά ποστολικά ναγνώσματα τς περιόδου τς γίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστς, καί πομένως καί τς σημερινς Κυριακς, ναφέρονται στόν Μέγα ρχιερέα Κύριο ησο Χριστό, στήν ρχιερωσύνη Του καί τήν διακονία Του, χει πό τν ποφασίσει βδομάδα πού πεται τς Κυριακς τς Σταυροπροσκυνήσεως νά εναι φιερωμένη στήν ερωσύνη τν λειτουργν Της καί διαιτέρως στήν καλλιέργεια τν ερατικν κλήσεων.

Δοξάζει τόν Κύριο πού μφυτεύει στίς καρδιές νέων νθρώπων τόν κατά Θεό ζλο καί τήν φεση τς διακονίας το γίου θυσιαστηρίου καί κβάλλει ργάτες στόν θερισμό (Ματθαίου θ’ 38).

Ελογε πατρικά τούς εσεβες γονες πού καλλιεργον τήν κλίση τν τέκνων τους νά πηρετήσουν τό ερό θυσιαστήριο καί νά φιερώσουν τήν ζωή τους ες «ργον διακονίας ες οκοδομήν το σώματος το Χριστο» (φεσ. δ’ 11-12).

Θεωρε κατάλληλη εκαιρία νά πομνήσει στούς πιστούς τήν διδασκαλία Της γιά τήν ερωσύνη.

ερωσύνη, πως δόθηκε πό τόν Κύριο ησο Χριστό, πως βιώθηκε στά δύο χιλιάδες χρόνια πορείας τς κκλησίας στόν κόσμο καί πως διδάχθηκε καί ξηγήθηκε πό τούς θεολόγους πατέρες καί διδασκάλους Της εναι:

α’. Θυσία καί προσφορά.

σταυρικός θάνατος το Κυρίου μας ησο Χριστο εναι θυσία πού προσφέρθηκε πό τόν διο μέ τήν θέλησή Του γιά τήν σωτηρία το κόσμου.

Κατά τόν διο τρόπο, ερωσύνη, ζωή το Κληρικο καί διακονία του στόν κόσμο, εναι κούσια θυσία γιά τόν διο σκοπό. ντως, προκειμένου νά φιερώσει κανείς τήν ζωή του στήν πηρεσία το Θεο, χρειάζεται νά διαθέτει μεγάλα ποθέματα πίστεως καί γάπης πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον, στε νά παγορεύει καί ατήν κόμη τήν ατοθυσία.

Ζομε σέ ποχή, κατά τήν ποία κυριαρχε βεβαιότητα γιά τό μέλλον, νασφάλεια, γωνία γιά τό αριο. κατάσταση ατή φορ στό σύνολο τς κοινωνίας καί φείλεται κυρίως σέ πνευματικά ατια, λλότρια πρός τό κήρυγμα το Εαγγελίου. λλειψη γάπης, λληλεγγύης καί νθρωπις εθύνονται πρωτογενς γιά τήν πολυδιάσπαση τς κοινωνίας, γιά τήν κμετάλλευση, γιά τά ποικίλα διέξοδα.

Ατή σωτερική γωνία σχεδόν το καθενός, ασθηση τς προσωπικς του δυναμίας καί νάγκη γιά λύτρωση πό τά κάθε εδους δεινά, κινον τόν Κληρικό σέ παροξυσμό γάπης γιά προσφορά στόν σύγχρονο νθρωπο, πού εναι φορτωμένος μέ τά προβλήματα τς ζως καί κουρασμένος πό τήν γωνία καί τήν πογοήτευση.

β’. Δρο Θεο.

Θεός κατέστησε τούς ποιμένες τς κκλησίας μέ τό μυστήριο τς χειροτονίας «ποιμαίνειν τήν κκλησία το Θεο» (Πράξεων κ’ 3-8).

Μέ τήν ερωσύνη νακαινίζεται νθρωπος, φωτίζεται πό τό φς τς θεογνωσίας, γιάζεται πό τήν Χάρη το γίου Πνεύματος, καθαίρεται πό τούς ρύπους τς μαρτίας, λαμπρύνεται πό τήν μετοχή καί κοινωνία το Θεο, μετέχει στήν δόξα το Θεο, παρηγορεται καί στηρίζεται ταν πολεμεται πό τίς ντίθεες δυνάμεις καί ρχές καί ξουσίες.

γ’. Πνευματικό ξίωμα.

ερωσύνη νεργε στόν πίγειο κόσμο, οσιαστικά μως διαχειρίζεται οράνια καί αώνια γαθά. ν εναι ντός το κόσμου δέν ποτελε γκόσμια ξουσία λλά ργάζεται γιά τήν μεταμόρφωση το κόσμου σέ βασιλεία Θεο.

δ’. σκηση διακονίας.

πόστολος Παλος καθορίζει τόν σκοπό γιά τόν ποο δόθηκε ερωσύνη, λέγοντας τι ατή πιτελε «ργον διακονίας» καί ργάζεται «ες τήν οκοδομήν το σώματος το Χριστο» (φ. 11-12)

ρόλος, πομένως, καί διακονία το ερέως εναι ζωτικς σημασίας, διότι ποτελε τόν ζωντανό πόστολο καί κήρυκα το Εαγγελίου τς λπίδας, τς πίστεως καί τς γά-πης, ργάζεται γιά τήν χριστοποίηση το κόσμου.

ε’. κκλησιαστικό λειτούργημα.

ερεύς πηρετε τόν Θεό καί τόν λαό το Θεο πού συγκροτε τήν κκλησία, νδεδυμένος τήν «τς ερατείας χάριν» καί φοδιασμένος τήν ξουσίαν «το δεσμεν καί λύειν» τά μαρτήματα τν νθρώπων.

στ’. ποστολή.

Κύριος πέστειλε τούς γίους ποστόλους γιά νά κηρύξουν τό Εαγγέλιο καί νά συναγάγουν τά διασκορπισμένα τέκνα το Θεο τελοντες τά για Μυστήρια. Επε: «καθώς πέσταλκέ με Πατήρ κγώ πέμπω μς (ωάννου κ’ 21) καί «οχ μς μέ ξελέξατε, λλ΄ γώ ξελεξάμην μς καί θηκα μς να μες πάγητε καί καρπόν φέρητε καί καρπός μν μέν» (ωάννου ιε’ 16).

ζ’. πόσχεση καί προσδοκία.

άν θέλαμε νά συνοψίσουμε σέ δύο μόνον λέξεις τό νόημα καί τό περιεχόμενο τς ερατικς κλήσεως, δέν θά πιλέγαμε προσφορότερες λέξεις πό τήν πόσχεση καί τήν προσδοκία. πόσχεση το κληρικο τι τίθεται νευ ρων στή διακονία το Θεο, καί πόσχεση το Θεο τι εναι ρωγός στό δύσκολο ργο πού ναλαμβάνει κάθε ερεύς. Παράλληλα, προσδοκία κ μέρους το Θεο τι κληρικός θά νταποκριθε στήν παρά Θεο κλήση καί θά παραμείνει πιστός στήν πόσχεσή του, καί προσδοκία λων τν πιστν τι ερέας θά ποδειχθε δηγός σάξιος το Μωυσ καί θά τούς δηγήσει μακριά πό τ διέξοδα καί τόν πνευματικό λεθρο, στήν κατάκτηση τς γς τς παγγελίας, δηλαδή τς ν Χριστ σωτηρίας.

Δέν θά μποροσε λλωστε θυσιαστική ζωή το κληρικο νά περιγραφε διαφορετικά, φο καί διος Σταυρός το Κυρίου μας ποτελε πόσχεση καί προσδοκία: πόσχεση νίκης κατά το ντικειμένου χθρο καί πολεμίου, καί προσδοκία ναστάσεως γιά τόν κάθε χριστιανό, ποος προστρέχει μέ πίστη καί κλίνει νώπιον το Τιμίου Σταυρο τό γόνυ τς ψυχς καί το σώματος καί τόν σπάζεται ελαβικά.

θηνν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρεδρος
Καρυστίας καί Σκύρου Σεραφείμ
Νέας Κρήνης καί Καλαμαρις Προκόπιος
Θεσσαλονίκης νθιμος
Παραμυθίας, Φιλιατν καί Γηρομερίου Τίτος
Γρεβενν Σέργιος
Μηθύμνης Χρυσόστομος
Μυτιλνης, ρεσσο κα Πλωμαρου Ἰάκωβος
Θηβν καί Λεβαδείας Γεώργιος
Παροναξίας Καλλίνικος
λίου, χαρνν καί Πετρουπόλεως θηναγόρας
Ζακύνθου Διονύσιος
Κηφισίας, μαρουσίου καί ρωπο Κύριλλος

 

ρχιγραμματεύς

 

 

 

Διαυλείας Γαβριήλ